×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{item.title}}
{{item.custom_attributes.author}}
{{item.price}} {{item.discounted_price}}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
EBOOK
10%
ΒΙΒΛΙΟ

Το βαμμένο πουλί

Jerzy Kosinski
Τρισεύγενη Παπαϊωάννου
Δημήτρης Στεφανάκης
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
978-618-03-1213-3
328
05/10/2017
Διαθέσιμο
Μια συγκλονιστική αφήγηση με θέμα την οδύσσεια ενός εξάχρονου αγοριού στην Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου.

Περιγραφή βιβλίου

Μια συγκλονιστική αφήγηση με θέμα την οδύσσεια ενός εξάχρονου αγοριού στην Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου. Ένα κλασικό πλέον βιβλίο το οποίο όταν πρωτοεκδόθηκε, το 1965, δίχασε την κριτική, άλλοι το αποθέωσαν και άλλοι κατηγόρησαν το συγγραφέα του ότι περιγράφει υπερβολικά βίαιες σκηνές. Ο Κοζίνσκι υπέφερε για πολλά χρόνια λόγω αυτού του βιβλίου: η έκδοση απαγορεύτηκε στην Πολωνία, τη γενέτειρά του, και η οικογένειά του υπέστη προπηλακισμούς από Ανατολικοευρωπαίους οι οποίοι θεωρούσαν ότι το βιβλίο έθιγε τον πολιτισμό τους. Το έργο του όμως άντεξε στο χρόνο και σήμερα θεωρείται κλασικό, επειδή ακριβώς περιγράφει μοναδικά την ίδια τη φύση της βαναυσότητας αλλά και την πάλη για επιβίωση.

Ένα από τα καλύτερα βιβλία… γραµµένο µε βαθιά ειλικρίνεια και ευαισθησία.
Ελί Βιζέλ, συγγραφέας

Ένα ισχυρό πνευµατικό ράπισµα, γιατί ο Κοζίνσκι καταφέρνει να ισορροπήσει ανάµεσα στο πιθανό και το πραγµατικό.
Άρθουρ Μίλερ, συγγραφέας

«Όταν πια µαζεύονταν γύρω µας κάµποσα πουλιά, ο Λεχ µού έκανε νόηµα ν’ αµολήσω τον «αιχµάλωτο». Το πουλί πετούσε ψηλά, ευτυχισµένο κι ελεύθερο, µια πιτσιλιά ουράνιου τόξου µε φόντο τα σύννεφα, και µετά χωνόταν στο καστανόχρωµο κοπάδι που το περίµενε. Τ’ άλλα πουλιά σάστιζαν προς στιγµήν. Το βαµµένο πουλί έκανε κύκλους από τη µια άκρη του κοπαδιού στην άλλη, προσπαθώντας του κάκου να πείσει τους οµοίους του ότι ήταν ένας απ’ αυτούς. Ζαλισµένα όµως από τα εκθαµβωτικά του χρώµατα, τ’ άλλα πουλιά πετούσαν γύρω του αµετάπειστα και παρά τον ζήλο µε τον οποίο το βαµµένο πουλί προσπαθούσε να χωθεί στο κοπάδι, εκείνα το έδιωχναν όλο και µακρύτερα. Αµέσως µετά, τα βλέπαµε να του ορµούν µανιασµένα, το ένα µετά το άλλο και να το ξεπουπουλιάζουν. Σε λίγο, η πολύχρωµη φιγούρα έχανε τη θέση της στον ουρανό κι έπεφτε στο έδαφος. Όταν επιτέλους το βρίσκαµε, το βαµµένο πουλί ήταν συνήθως νεκρό. Ο Λεχ έσκυβε πάνω του και µετρούσε µε ζέση τα χτυπήµατα που είχε δεχτεί. Αίµα έσταζε από τα βαµµένα φτερά του, διέλυε την µπογιά και λέρωνε τα χέρια του Λεχ.»

Απόσπασµα από το βιβλίο


«Ο µόνος τρόπος να είναι η ζωή πνευµατικά νοηµατοδοτηµένη είναι να τη ζεις στιγµή τη στιγµή. Η µοναδική αξιοπρέπεια είναι ν’ αδράχνεις αυτό που συµβαίνει την κάθε στιγµή. Για να έχει νόηµα η ζωή, πρέπει να την ορίζεις ως εάν να ήταν, πράγµατι, ένα μυθιστόρηµα».

Πληροφορίες

  • Jerzy Kosinski
  • Τρισεύγενη Παπαϊωάννου
  • Δημήτρης Στεφανάκης
  • Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
  • 978-618-03-1213-3
  • 328
  • 05/10/2017
  • 14 Χ 20,5
  • Μαλακό

Σχόλια

Κριτικές...

Τέσυ Μπάιλα www.culturenow.gr, 6/11/2017
Το τέλος της αθωότητας σε έναν βάναυσο κόσμο
Αργυρώ Mαντόγλου Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 19/11/2017
Ένα μυθιστόρημα βίαιης ενηλικίωσης
Ελένη Κίτσου www.diavasame.gr, 15/12/2017
Βία πολέμου και επιβίωση
Παναγιώτης Χατζηγιαννάκης ΤΑ ΝΕΑ (Βιβλιοδρόμιο), 16/12/2017

Ένα κλασικό πλέον βιβλίο, διαφορετικό από όσα έχουν γραφεί για τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Συγκλονιστικό, πολύ βίαιο, αλλά αληθοφανές μέχρι την τελευταία λέξη. Ένα βιβλίο με πολύ συναίσθημα και αναισθησία ταυτόχρονα. Τόσο γλαφυρό που σίγουρα θα σε κάνει να ανατριχιάσεις σε κάθε περιγραφή. Ένα βιβλίο για τον μύθο της ηθικής συνείδησης και της έμφυτης συμπόνιας που έχει ο άνθρωπος. Ο αναγνώστης περνάει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο υπνωτισμένος από τη φρίκη. Είναι εκπληκτικό τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο για να επιβιώσουν. Η ψυχολογία του όχλου, η σκληρότητα των παιδιών παρουσιάζονται σε όλο τους το μεγαλείο.

Κώστας Αθανασίου Η ΕΠΟΧΗ, 17/12/2017

Όταν, το 1965, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Βαμμένο πουλί του Πολωνού συγγραφέα Γιέρζι Κοζίνσκι, προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός εξάχρονου αγοριού από την Ανατολική Ευρώπη, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν, εκείνες τις σκληρές μέρες του 1939, οι γονείς προσπαθούν να σώσουν το παιδί τους, έρχονται αντιμέτωποι με μια κατάσταση τραγική: «Στο χάος του πολέμου και της κατοχής, με τις συνεχείς μετακινήσεις πληθυσμών, οι γονείς έχασαν την επαφή με τον άνθρωπο που είχε μεταφέρει το παιδί τους στο χωριό. Βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να μην ξαναβρούν ποτέ τον γιο τους».

Για το μικρό αγόρι που μένει μόνο μέσα σε εκείνη τη χαοτική και άγρια κατάσταση, αρχίζει τότε μια οδύσσεια που θα αρχίσει σιγά σιγά να το βυθίζει σε μια κόλαση την οποία, αρχικά, σχεδόν δεν καταλαβαίνει. Στην αρχή η αναμονή για τους γονείς του γίνεται έμμονη ιδέα του μικρού, όμως λίγο λίγο αρχίζει να δίνει τη δική του μάχη για να επιβιώσει, ενώ οι πάντες γύρω του –είτε Γερμανοί είτε ντόπιοι χωρικοί– είναι κατά κανόνα εχθρικοί, θεωρώντας τον άλλοτε «μούλικο Τσιγγανόπουλο» που φέρνει γρουσουζιά, άλλοτε «Τσιγγανοεβραίο» κ.λπ. Έτσι, το παιδί ενηλικιώνεται με τον δικό του τρόπο: «Κι εγώ ο ίδιος μισούσα πολλούς ανθρώπους. Πόσες φορές δεν είχα ονειρευτεί την ώρα που θα ξαναγύριζα αρκετά δυνατός και θα ’βαζα φωτιά στα σπίτια τους, θα δηλητηρίαζα τα παιδιά και τα ζωντανά τους, θα τους παράσερνα σε θανατερούς βάλτους».

Η επανασύνδεση με τους γονείς του δεν προκαλεί τη συνήθη και αναμενόμενη ευτυχία: «Δεν μου πολυάρεσε η ιδέα ότι θα γινόμουν ξαφνικά ο πραγματικός γιος κάποιου, ότι θα με χαϊδολογούσαν και θα με φρόντιζαν, ότι θα έπρεπε να υπακούω σε κάποιους, όχι επειδή ήταν δυνατότεροι και μπορούσαν να με χτυπήσουν, αλλά επειδή ήταν γονείς μου». Τελικά, όμως, κάποια πράγματα ξαναβρίσκουν τον δρόμο τους, όπως ξαναβρίσκει τον δρόμο της και η φωνή του παιδιού (που κάποια στιγμή έχει χάσει τη λαλιά του), όπως οι φθόγγοι που ανέβαιναν με δυσκολία στον λαιμό του πριν αρχίσουν να μετατρέπονται σε συλλαβές και λέξεις.
Οι αντιδράσεις στην έκδοση του βιβλίου ήταν πολλές και διαφορετικές. Τα εγκώμια συνοδεύτηκαν από αμφισβήτηση και επικρίσεις, για το αν το είχε γράψει ο ίδιος ή κάποιος ghost-writer, για το αν το είχε γράψει στα αγγλικά ή στα πολωνικά, για το πόσο αυτοβιογραφικό είναι ή δεν είναι, για το αν είναι φιλοσοβιετικό ή αντιπολωνικό, για την ωμότητά του που αγγίζει τα όρια της πορνογραφίας της βίας κ.λπ., κ.λπ. Ο ίδιος ο Κοζίνσκι έγραφε ότι «αποφάσισα να γράψω αυτό το βιβλίο με σκοπό να εξετάσω “αυτή τη νέα γλώσσα” της κτηνωδίας και τη συνακόλουθή της αντιγλώσσα της αγωνίας και της απελπισίας», για να συμπληρώσει ότι «δεν είχα προβλέψει ότι το μυθιστόρημα θα αποκτούσε δική του ζωή. Αν είχα προβλέψει τι θα γινόταν, μπορεί να μην έγραφα το Βαμμένο πουλί».

Γιάννης Χατζημανώλης www.monopoli.gr, 20/12/2017
Τα διαμάντια της λογοτεχνίας ζωντανεύουν ξανά
Γιόλα Πετρίτση Fractal, 17/4/2018
Η οδύσσεια ενός αγοριού στην Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου