×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{ product.title }}
{{ product.custom_attributes.author }}
{{ product.price }} {{ product.discounted_price }}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
EBOOK
10%
ΒΙΒΛΙΟ

Τα παιδιά του Κάιν

Πεζογραφία
978-960-501-583-1
400
10/10/2011
Διαθέσιμο
ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ 2012 (Ίδρυμα Πέτρου Χάρη)

Οι έφηβοι του ’79 μεγάλωσαν. Σήμερα έχουν πατήσει τα πενήντα. Η ευδαιμονία των χρόνων που μεσολάβησαν δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια.

Περιγραφή βιβλίου

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ 2012 (Ίδρυμα Πέτρου Χάρη)

Οι έφηβοι του ’79 μεγάλωσαν. Σήμερα έχουν πατήσει τα πενήντα. Καλοζωισμένοι, καλοντυμένοι, καλλιεργημένοι, μάλλον ευκατάστατοι – μοιάζει να μην τους λείπει τίποτε. Τότε γιατί επιστρέφουν στην παραλία; Τι περιμένουν να βρουν; Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος δεν μπορεί παρά να αποτελεί απλώς ένα πρόσχημα, καθώς το Καινούργιο από ψαροχώρι έχει μεταμορφωθεί σ’ ένα ακόμα άχαρο τουριστικό θέρετρο. Μια και τις ίδιες μέρες το χωριό φιλοξενεί ένα πανευρωπαϊκό σεμινάριο σεναρίου, ας το θέσουμε με όρους αστυνομικής ταινίας β΄ διαλογής: οι έφηβοι του ’79 επιστρέφουν σαν τον δολοφόνο στον τόπο του εγκλήματος... Η ευδαιμονία των χρόνων που μεσολάβησαν δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια. Για να θολώσουν τα κίνητρα και να ξεχαστεί το θύμα...

Πληροφορίες

  • Νίκος Παναγιωτόπουλος
  • 978-960-501-583-1
  • 400
  • 10/10/2011
  • 14 Χ 20,5
  • Μαλακό

Σχόλια

Κριτικές...

Μισέλ Φάις  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – Βιβλιοθήκη 8.10.2011 
Σ' ένα νησί του Ιονίου 
Η κρίση που έχει παραλύσει τα δύο τελευταία χρόνια τη χώρα υπήρξε κατά κάποιον τρόπο η σπλαχνική μαμή που έφερε στον κόσμο το τέταρτο μυθιστόρημά μου. Είχα ξεκινήσει να το γράφω λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, πεπεισμένος πως κάτω από το ντοπαρισμένο ευρωπαϊκό χαμόγελο, με το οποίο είχαμε υποδεχτεί τον 21ο αιώνα, σοβούσε μια κρίση ιδεών και αξιών, μια κρίση που κατέτρωγε σιωπηλά τα ηθικά μας κύτταρα.

Τα παιδιά του Κάιν γράφτηκαν στη διάρκεια της προηγούμενης οκταετίας, και ενώ παρακολουθούσα βήμα προς βήμα την οδυνηρή μετάπτωση από τη συλλογική ευφορία στην εθνική απόγνωση. Δεν είναι προφητικό ασφαλώς, πάντως είναι τουλάχιστον σημαδιακό πως η πλοκή του μυθιστορήματος περιστρέφεται γύρω από την πτώση ενός άντρα στον γκρεμό και τις απέλπιδες προσπάθειες ανάσυρσης του σώματός του από τη θάλασσα. Αυτόπτες μάρτυρες είναι πέντε παλιοί φίλοι του - μία εκ των οποίων θα ισχυριστεί πως η πτώση του μόνο τυχαία δεν ήταν. Μπροστά στη δυσπιστία, μάλιστα, με την οποία γίνεται δεκτή η μαρτυρία της, θα φτάσει κάποια στιγμή να μιλήσει ακόμα και για φόνο...

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σ' ένα νησί του Ιονίου. Εξι άνθρωποι, που κάποτε υπήρξαν στενοί φίλοι, επιστρέφουν -για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος- στο θέατρο των αλλοτινών καλοκαιρινών τους αποδράσεων, για να ανακαλύψουν πως το ψαροχώρι της εφηβείας τους έχει μεταμορφωθεί σε ακόμη ένα άχαρο τουριστικό θέρετρο (όπου, σημειωτέον, τις ίδιες μέρες φιλοξενείται ένα πανευρωπαϊκό σεμινάριο σεναρίου), μια παραθαλάσσια Βαβέλ, μόνο που τη θέση του βιβλικού πύργου έχει πάρει ένας αναστηλωμένος, ευνουχισμένος ανεμόμυλος, ο οποίος, ω! του θαύματος, ανήκει πλέον σε έναν εξ αυτών. Οι εξόφθαλμες αλλαγές στο σκηνικό επιβάλλουν την αντιπαραβολή με εκείνες τις άλλες, τις πολύ πιο σημαντικές, αν και συχνά αόρατες διά γυμνού οφθαλμού, αλλαγές στο εσωτερικό τοπίο των εμπλεκόμενων προσώπων.

Στα Παιδιά του Κάιν επιχείρησα να αποτυπώσω τις διασταυρούμενες τροχιές έξι προσώπων που η εφηβεία τους ορίστηκε από τον πληθωρικό απόηχο των σίξτις, της χούντας και του Πολυτεχνείου, για να διανύσουν έπειτα την ανέφελη -συγκριτικά- τριακονταετία της Μεταπολίτευσης, παραδομένοι άνευ όρων στις σειρήνες μιας ψευδεπίγραφης -γι' αυτό και ύπουλης- ευημερίας. Απώτερος στόχος μου ήταν να αναδείξω τον υπόγειο, βουβό πόλεμο που -εν καιρώ ειρήνης- διαδραματίστηκε κάτω απ' τη μύτη μας - έναν πόλεμο με θύματα τις αξίες, την αισθητική και την κοινωνική συνοχή.

Ακόμη και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να κρύψω την παρουσία του αυτοβιογραφικού στοιχείου - πολύ πιο άμεση και απτή απ' ό,τι σε προηγούμενα βιβλία μου. Μαζί με το δικό μου, τα βιογραφικά γνωστών και φίλων αποσυναρμολογήθηκαν -άλλοτε εν αγνοία τους, άλλοτε με τη συναίνεσή τους-, για να επανασυγκολληθούν έπειτα κατά το δοκούν, εξυπηρετώντας τις ανάγκες του μυθοπλαστικού κολάζ. Η προσωπική εμπλοκή με οδήγησε στο να χρησιμοποιήσω για πρώτη φορά τριτοπρόσωπη αφήγηση, ώστε να τηρηθεί στοιχειωδώς κάποια απόσταση από την καύτρα του βιωματικού υλικού. Στην προσπάθειά μου να καλύψω το μεγάλο χρονικό άνοιγμα κατέληξα στη λύση του κατακερματισμού της αφήγησης, της συχνής εναλλαγής της οπτικής γωνίας και του αφηγηματικού χρόνου. Ετσι, Τα παιδιά του Κάιν αποτελούνται από δεκάδες μικρά -συχνά αυτόνομα- κεφάλαια που επιχειρούν, δίκην ψηφίδων, να συνθέσουν το μυθιστορηματικό παζλ.

Τέλος, συνεπαρμένος από την άποψη του Σοπενάουερ, που θέλει τη ζωή μας, κοιταγμένη εκ των υστέρων, να εμφανίζει δομή δραματικής αφήγησης, λες και γράφτηκε από έναν αόρατο συγγραφέα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω από μέσα την ίδια την αφηγηματική κατασκευή -αξιοποιώντας ακόμη μια ευκαιρία που μου έδινε η διεξαγωγή ενός σεμιναρίου για κινηματογραφικά σενάρια, πέρα, εννοείται, από τη δυνατότητα για άφθονες, ελπίζω και εύγλωττες, κινηματογραφικές αναφορές.

Νίκος Παναγιωτόπουλος
 
Μικέλα Χαρτουλάρη  ΤΑ ΝΕΑ - Βιβλιοδρόμιο 8.10.2011 
Ο θυμωμένος Νίκος Παναγιωτόπουλος 
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου  ΒΗΜΑ της Κυριακής 16.10.2011 
Τι απέγιναν τα παιδιά της Μεταπολίτευσης; 
Σταυρούλα Παπασπύρου  ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - Επτά 16.10.2011 
Η διαχείριση του τίποτα 
Μαργαρίτα Φρανέλη  www.bookpress.gr 20.10.2011 
Δράμα δεν είναι παρά η αναμέτρηση της προσδοκίας με την πραγματικότητα 
Δήμητρα Ρουμπουλα  ΕΘΝΟΣ 14.11.11 
«Ιερείς του περιττού» σε μια πλαστή τριακονταετία 
Κρίστυ Κουνινιώτη  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 13.11.2011 
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, βιώνουμε το κιτς της δικτατορίας των επιτυχημένων 
Τίνα Πανωρίου  ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ 17.12.2011 
Πάνος Ραμαντάνης  www.iskra.gr 
Γιώργος Φωτιάδης  www.exostispress.gr 
Συνέντευξη στον Στέφανο Τσιτσόπουλο  soul 31.3.2012 
Νίκος Παναγιωτόπουλος Subterranean Homesick Blues 
Άνοιξε το κεφάλι σου! Ένα απο τα πιο σημαντικά ελληνικά μυθιστορήματα των ημερών που σκιαγραφούν και εξιστορούν τις μέρες και τις νύχτες της γενιάς της Μεταπολίτευσης, τα όνειρα, τις διαψεύσεις και το λίγο της, φέρνει την υπογραφή του. Διαβάζεται ευλαβικά.
περισσότερα
 
Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό,  www.bookpress.gr, 3.11.2011 
Κώστας Καραβίδας,  ΜΟΝΟ, 13.3.2012 
Γκρεμοτσακίσματα μιας γενιάς 
Μία από τις αρετές του βιβλίου είναι ότι αφήνει το πεδίο ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες. Δεν επιβάλλει συμπεράσματα, αλλά αφήνει τα ερωτήματα αναπάντητα. Αξιοποιώντας θαυμάσια την τεχνική των συμβολισμών, σαν παιχνίδι, δημιουργώντας πολλαπλά στρώματα σηματοδοτήσεων και κατακερματίζοντας την αφήγηση σε κομμάτια-σκηνές, ο Παναγιωτόπουλος αναπτύσσει περίτεχνα την πλοκή του, αντλώντας στοιχεία από το αστυνομικό μυθιστόρημα. […]
Αν δεν βρισκόμασταν σε μια Ελλάδα υπό κατάρρευση, αλλά σε άλλη εποχή και χώρο, θα λέγαμε ότι το μυθιστόρημα του Παναγιωτόπουλου καταπιάνεται με τον χρόνο και τις αδυσώπητες αλλαγές που επιφέρει στις συνήθειες και τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Όμως σήμερα, η ιστορία του νοηματοδοτείται από το παρόν και διαβάζεται ανεπιφύλακτα ως μια οργισμένη κοινωνική και πολιτισμική κριτική για την ανεξέλεγκτη τροχιά που πήραν οι ζωές μιας ακόμη άδοξα χαμένης γενιάς. 
Πάνος Ραμαντάνης,  www.iskra.gr 
Λέξεις για τα χρόνια που χάθηκαν 
Μια παρέα –πενηντάρηδες πλέον όλοι– επιστρέφει στο Καινούργιο, σ’ ένα παραθαλάσσιο ψαροχώρι, το οποίο κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70, αποτέλεσε το… εφηβικό τους κρησφύγετο για τις πρώτες αυτόνομες διακοπές...
http://www.iskra.gr/ 
Νίκος Κουρμουλής,  Η ΑΥΓΗ, 6.12.2011 
Η μεγάλη ανατριχίλα 
Ένα δυσεπίλυτο κενό, απλώνει το λευκό του σεντόνι σκεπάζοντας μια παρέα πρώην φίλων και νυν γνωστών, που κοντοζυγώνει τα 50. Η ξεγνοιασιά έχει μετατραπεί σε καχυποψία. To ζωογόνο φλερτ σε αλλεπάλληλους συμβιβασμούς. Η αποτίναξη μικροαστικών στερεοτύπων, σε μονοσήμαντες καχεκτικές δυσανεξίες. Η ενστικτώδης ανατριχίλα του Εμείς, σε ένα περιφερόμενο Εγώ...
http://www.avgi.gr/ 
Ελισάβετ Κοτζιά,  Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής, 4.12.2011 
Συμβιβαστικές λύσεις 
Ελπίδα Πασαμιχάλη,  www.bookbar.gr, 21/12/2011 
Ένας ώριμος, γλαφυρός και ειλικρινής μυθιστορηματικός απολογισμός από τη γενιά της μεταπολίτευσης. Μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, με τις πάσης φύσεως ενοχές να έχουν αφυπνιστεί, το μυθιστόρημα του Νίκου Παναγιωτόπουλου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και μοιάζει σαν «έτοιμο από καιρό». Μια παρέα πενηντάρηδων, οι ήρωες του βιβλίου, «αναλαμβάνει» να κάνει αυτή την αναδρομή στο παρελθόν και να βγάλει τον …ισολογισμό. Οι πρώην έφηβοι του ’70 συναντώνται το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος σε ένα τυπικό θέρετρο της νεοελληνικής τουριστικής βιομηχανίας που κάποτε ήταν γραφικό ψαροχώρι. Τις ίδιες μέρες το χωριό, ως τρανή απόδειξη του ευρωπαϊκού του προσανατολισμού, φιλοξενεί ένα πανευρωπαϊκό σεμινάριο σεναρίου. Ένα τέτοιο σενάριο αποδεικνύεται και η ζωή της παρέας. Ένα σενάριο φτιαγμένο με ακριβά υλικά και φτωχό αποτέλεσμα. Μια φιλόδοξη επένδυση στο πεδίο της επαγγελματικής επιτυχίας, της τεχνητής ευμάρειας, της οικονομικής καταξίωσης και του αθέμιτου πλουτισμού που αποδείχτηκε κάστρο στην άμμο και παρασύρθηκε από το κύμα χωρίς την παραμικρή αντίσταση. Μια γενιά που πίστεψε πολύ στον εαυτό της, ονόμασε το θράσος της θάρρος και πιθανόν να τιμωρήθηκε γι αυτό…
 
Χρίστος Παπαγεωργίου,  www.diastixo.gr, 18/7/2012 
Μάρη Θεοδοσοπούλου,  Η ΕΠΟΧΗ, 27/1/2013 
Adam raised a Cain 
Συνέντευξη στη Μάνια Στάικου,  www.clickatlife.gr, 19/4/2013 
Βιβή Ζωγράφου,  Η ΑΥΓΗ, 12/2/2012 
Ένα μυθιστόρημα σαν σενάριο 
Στέφανος Τσιτσόπουλος,  ATHENS VOICE, 22/2/2012 
Έθνος γιαχνί 
Βιβλιοκριτικά, 22/10/2011 
Συνέντευξη στον Διονύση Μαρίνο www.andro.gr, 22/10/2020