«Ένα φαντασμαγορικό και πρωτότυπο μυθιστόρημα»
Από τα πιο συζητημένα μυθιστορήματα των τελευταίων μηνών. Υπάρχουν, άραγε, συνάφειες ανάμεσα στα μεγάλα έπη (εν προκειμένω την Ιλιάδα) και τη σημερινή άνυδρη εποχή; Γίνεται να μιλήσει ένας συγγραφέας για το τώρα δίχως να πέφτει το μυθιστόρημά του στον λάκκο της επικαιρικότητας; Ο Κατσουλάρης παίρνει αφορμή από την εξαφάνιση ενός μαθητή, του Νάσο Γκέτσου, ενός παιδιού με σπάνιο ταλέντο, και από τη σχέση που είχε αναπτύξει με τον καθηγητή του, για να μας μιλήσει για κάτι πολύ ευρύτερο. Θα έλεγε κανείς πως η Αθήνα είναι αυτή που ενώνει όλα τα επιμέρους στοιχεία. Στο βάθος μαίνεται η σύγκρουση νεοναζιστών και αντιεξουσιαστών, αλλά και η προσφυγική κρίση. Η «πόλις» είναι αυτή που φέρει έκτυπα όλα τα σημάδια της κατάπτωσης. Τα κλέη του παρελθόντος έχουν εξαφανιστεί προ καιρού. Ενδιαφέρουσα και ζωτικής σημασίας είναι η «παρουσία» της Ιλιάδας στο μυθιστόρημα μέσω του φιλόλογου Αργύρη Σταυρινού, τη στιγμή που αναζητεί τον εξαφανισμένο αλβανό μαθητή του. Ίσως ένα από τα ελάχιστα μυθιστορήματα που μιλούν για την περιώνυμη κρίση δίχως να στέκονται με ρηχότητα σ’ αυτήν, αλλά να αναδεύουν τα υπόγεια κύματα της ελληνικής ιστορίας με τρόπο βαθύ και ενίοτε ποιητικό.
