Mια κατάθεση ψυχής για την ανάγκη της γυναίκας να βρει τη θέση της στην κοινωνία, την οικογένεια. O αγώνας της έφηβης να κερδίσει τη θέση που της αξίζει, τη θέση που ονειρεύεται μακριά από τις νόρμες, τα στερεότυπα και τις προειλημμένες οικογενειακές αποφάσεις.
Συνέντευξη
Η εφηβεία είναι τόσο σημαντική στιγμή στη ζωή των ανθρώπων, πρέπει να πάρουν τόσες αποφάσεις και είναι τόσο ανώριμοι και ανυπεράσπιστοι απέναντι σε όλους, ακόμα και σε αυτό που συμβαίνει στο μυαλό και στο σώμα τους, αυτή την έκρηξη των συνάψεων που τους τρελαίνει, που μοιάζει από μόνη της περιοχή μυστηρίου.
Συνέντευξη
«Πάρα πολύ μεγάλη επιθυμία υπήρχε για χειραφέτηση, ήταν ένα παγκόσμιο κλίμα που φώναζε "τόπο στα νιάτα!". Γίνονταν διαδηλώσεις στις ΗΠΑ εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ, αλλά κι εναντίον κάθε είδους συντηρητισμού, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις οικογένειες. Για να μπορούν τα αγόρια να επισκέπτονται τους κοιτώνες των κοριτσιών στο Μπέρκλεϊ, σείστηκε ο κόσμος από το κίνημα των νέων. Θέλαμε ελευθερία στο σεξ, και σε ό,τι άλλο μπορούσε κανείς να βιώσει, στην τέχνη, στο ντύσιμο, στους καθημερινούς τρόπους. Το παράκανε η γενιά μας σε μερικά πράγματα, κι ανέκρουσε πρύμναν κάποια στιγμή, σωστά κατά τη γνώμη μου. Πρέπει να υπάρχει μέτρο σε όλα».
Συνέντευξη
Αγόρια και κορίτσια στο μεταίχμιο της Μεταπολίτευσης
Η Δαμιανίδη είναι όπως πάντα ευαίσθητη παρατηρήτρια της καθημερινότητας. Ξέρει να βλέπει τις φωτεινές και τις βασανιστικές στιγμές μιας δύσκολης ενηλικίωσης με μια διεισδυτική ελαφράδα. Είναι άκρως αναλυτική μέσα από ζωντανούς και ενίοτε μακροσκελείς διαλόγους στην προσπάθειά της να ολοκληρώσει την εικόνα της ελληνικής οικογένειας.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο
Τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης
Ένα καλογραμμένο, κεφάτο και πολύ ζωντανό μυθιστόρημα για μια όψη της γενιάς του Πολυτεχνείου που τείνουμε να παραμερίσουμε, αν δεν την έχουμε κιόλας ξεχάσει ή και διαγράψει.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο
Μοιάζω πολύ στην ηρωίδα, παιδιόθεν παλεύω με αρνητικές κρίσεις για τους άλλους, έστω κι αν είναι οξυδερκείς. Δεν θέλω να βγάζω εύκολα συμπεράσματα και να υποκύπτω σε προκαταλήψεις και στερεότυπα. Μισώ τα στερεότυπα και στη σκέψη και στη γραφή. Κρατάω για τον εαυτό μου τις αρνητικές εντυπώσεις μέχρι να βεβαιωθώ ότι αξίζει τον κόπο να τους δώσω βάση. Θέλω να μπορώ να πλησιάζω τους ανθρώπους με το δικό μου βλέμμα. Και δεν είναι εύκολο, είναι στόχος ζωής αυτό, καθημερινός αγώνας που σπάνια σε ανταμείβει.
Συνέντευξη
Γράφω επειδή είναι κάτι που έμαθα καλά σε μικρή ηλικία και μου επέτρεψε να ζω αξιοπρεπώς ήδη από το σχολείο, όπου δυστυχώς δεν ήμουν καλή σε αθλήματα και σε άλλες δημοφιλείς δραστηριότητες. Ας πούμε λοιπόν ότι το γράψιμο υπήρξε το όχημά μου για να διαπλεύσω την κοινωνία, η οποία πάντα μου φαινόταν δύσκολη και κλειστή.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Ως συγγραφέας, η Άννα Δαμιανίδη, ξέρει πώς να κρατά το ενδιαφέρον: αφηγείται με χιούμορ, χρησιμοποιώντας αρχικά έναν επεξηγηματικό τόνο τον οποίο γρήγορα εγκαταλείπει αφού εξυπηρετήσει τον σκοπό του (να συνδέσει το πριν με το σήμερα) και παρεμβάλλει, όλο και περισσότερο καθώς ξετυλίγεται η πλοκή, ολοζώντανους διαλόγους, χαρίζοντάς μας ένα ευκολοδιάβαστο, «τόσο όσο» νοσταλγικό, καλοκαιρινό μυθιστόρημα, με εμφανή τη φεμινιστική κοινωνική και πολιτική ματιά – και με ακονισμένη γραφή που φθάνει στο απόγειό της όταν αναφέρεται σε γεγονότα που καθόρισαν τη δική της γενιά.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Τα μαθητικά χρόνια της γενιάς του Πολυτεχνείου
Ένα καλογραμμένο, κεφάτο και πολύ ζωντανό μυθιστόρημα για μια όψη της γενιάς του Πολυτεχνείου που τείνουμε να παραμερίσουμε, αν δεν την έχουμε κιόλας ξεχάσει ή και διαγράψει.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
