

Μάρτιος 2025: Το βιβλίο του μήνα
Το βιβλίο του μήνα
Πάντα η Αλεξάνδρεια
Το καλοκαίρι του 1961 η Αλεξάνδρεια δεν είναι πια η πόλη της ακμής αλλά το τοπίο μιας αντιπαράθεσης με την Ιστορία. Μετά τον αδόκητο χαμό του πατέρα της και την απώλεια της οικογενειακής περιουσίας, η Δάφνη Χάραμη ατενίζει τον ορίζοντα της φυγής από την Αίγυπτο του Νάσερ, νιώθοντας πως θα αφήσει πίσω της ένα πολύτιμο κομμάτι ζωής. Από έναν κόσμο που βυθίζεται στα βαθιά νερά του χρόνου ο Δημήτρης Στεφανάκης διασώζει τη φωτεινή αίσθηση για τη ζωή.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
Ποιο από αυτά τα τρία κακά –ο θάνατος του πατέρα της, η αρπαγή του εργοστασίου και του σπιτιού− δεν είχε περάσει από το μυαλό της τους τελευταίους μήνες; Ο Κωστής Χάραμης αντιμετώπιζε πρόβλημα με την καρδιά του και ήταν πιθανό ότι σε μια κρίσιμη στιγμή θα τον πρόδιδε. Ο χορός των εθνικοποιήσεων είχε αρχίσει από καιρό και ο κάθε ξένος επιχειρηματίας, είτε το έλεγε είτε όχι, έτρεμε στην ιδέα πως μπορούσε να είναι ο επόμενος. Από τη στιγμή που το κράτος έκρινε ότι όσα κατείχες ήταν αποκτημένα στην πλάτη του αιγυπτιακού λαού, το να χάσεις σε μια μέρα ένα εργοστάσιο και μια έπαυλη φάνταζε το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Ίσως έμοιαζε απίθανο να συμβούν και τα τρία κακά μέσα σε λίγες ώρες. Κάποιος είπε ότι ούτε στα μυθιστορήματα δεν γίνονται αυτά, αλλά αυτός μάλλον δεν διάβαζε μυθιστορήματα, αλλιώς θα ήξερε ότι τις πιο μεγάλες ανατροπές η μυθοπλασία τις δανείζεται συνήθως από την πραγματικότητα.
Απόσπασμα από το βιβλίο
«Είναι παράξενο, αλλά το νέο μυθιστόρημα, που παρότι απηχεί τις Μέρες Αλεξάνδρειας διαβάζεται ανεξάρτητα, κατέδειξε ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει με όσα έγραψα πριν από δεκαεφτά χρόνια. Η πόλη, οι ήρωες, οι ιστορίες τους με περίμεναν να επιστρέψω κάποτε για να ολοκληρώσω κάτι που είχε μείνει στη μέση. Είναι φανερό πως η αφήγηση έπρεπε να συνεχιστεί όπως ακριβώς συνεχίστηκε και η ζωή με ή χωρίς τους πρωταγωνιστές που ξέραμε».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο του συγγραφέα για το βιβλίο.
Σε συνέντευξή του στη Γεωργία Χάρδα (Fractal), ο Δημήτρης Στεφανάκης σχολιάζει τη διασύνδεση του Πάντα η Αλεξάνδρεια με το πολυαγαπημένο μπεστ σέλερ Μέρες Αλεξάνδρειας:
«Και τα δύο βιβλία αντλούν την ικμάδα τους από την ίδια ακριβώς ατμόσφαιρα. Η Αλεξάνδρεια έγινε στην ουσία η πόλη μου, καθώς χρειάστηκε να την επινοήσω εκ νέου πέρα από τον μύθο που μας κληροδότησε η καβαφική ποίηση. Με το καινούργιο μυθιστόρημα ήταν σαν να έβαλα το κλειδί στην πόρτα και να μπήκα ξανά στο σπίτι της μυθοπλασίας. Το σπίτι δεν ήταν πια το ίδιο, άλλη η ιστορική πραγματικότητα στη νασερική Αλεξάνδρεια. Όμως οι δρόμοι, τα κτίρια, οι ακρογιαλιές και οι άνθρωποι, κυρίως οι άνθρωποι, δεν αλλάζουν. Τι αλλάζει; Ίσως ο ορίζοντας που τώρα ήταν ένας ορίζοντας φυγής. Το Πάντα η Αλεξάνδρεια είναι πάνω απ’ όλα μια επιστροφή και νιώθω πως η επιστροφή αυτή έγινε στην ώρα της, χωρίς βιασύνη και υπολογισμό».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.
«Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα συχνά τον πατέρα μου και τους θείους μου να αναφέρουν την Αλεξάνδρεια στις αφηγήσεις τους από τον Μεσοπόλεμο και τη γερμανική Κατοχή στη νότια Κρήτη. Η λέξη από μόνη της έμοιαζε σαν μια διέξοδος πέρα από τα όρια της φαντασίας. Η καβαφική ποίηση ενίσχυσε μέσα μου τη γοητεία της Αλεξάνδρειας».
Διαβάστε ΕΔΩ όσα αποκαλύπτει ο συγγραφέας στον Μάνο Λειβαδάρο και το iefimerida.gr για τη σχέση του με τη θρυλική πόλη και τη συνέχεια του έργου του.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
- Ποια στοιχεία της προσωπικότητας της Δάφνης αντανακλούν τα αντίστοιχα του πατέρα της ή διαφοροποιούνται από αυτά; Πώς διαχειρίζεται τη συναισθηματική κληρονομιά της οικογένειάς της;
- «Οι άνθρωποι φεύγουν αργά ή γρήγορα και είναι ευτύχημα αν αφήσουν πίσω τους φωτογραφίες, επιστολές και ημερολόγια. Όσοι τούς αναζητούν ύστερα στον κόσμο των ζωντανών τούς ξαναβρίσκουν στις λέξεις, στα χαμόγελα, στους μορφασμούς και σε κάποιες χειρονομίες της στιγμής προορισμένες για τη μικρή αιωνιότητα που αποκαλούμε ζωή» (σελ. 45). Πώς η μνήμη λειτουργεί ως μορφή αντίστασης στο νασερικό σύμπαν;
- Ποια σημασία έχει πλέον η Αλεξάνδρεια για τη γενιά της Δάφνης Χάραμη και πώς συγκρίνεται με το παρελθόν;
Το βιβλίο του μήνα
Πάντα η Αλεξάνδρεια
Το καλοκαίρι του 1961 η Αλεξάνδρεια δεν είναι πια η πόλη της ακμής αλλά το τοπίο μιας αντιπαράθεσης με την Ιστορία. Μετά τον αδόκητο χαμό του πατέρα της και την απώλεια της οικογενειακής περιουσίας, η Δάφνη Χάραμη ατενίζει τον ορίζοντα της φυγής από την Αίγυπτο του Νάσερ, νιώθοντας πως θα αφήσει πίσω της ένα πολύτιμο κομμάτι ζωής. Από έναν κόσμο που βυθίζεται στα βαθιά νερά του χρόνου ο Δημήτρης Στεφανάκης διασώζει τη φωτεινή αίσθηση για τη ζωή.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
Ποιο από αυτά τα τρία κακά –ο θάνατος του πατέρα της, η αρπαγή του εργοστασίου και του σπιτιού− δεν είχε περάσει από το μυαλό της τους τελευταίους μήνες; Ο Κωστής Χάραμης αντιμετώπιζε πρόβλημα με την καρδιά του και ήταν πιθανό ότι σε μια κρίσιμη στιγμή θα τον πρόδιδε. Ο χορός των εθνικοποιήσεων είχε αρχίσει από καιρό και ο κάθε ξένος επιχειρηματίας, είτε το έλεγε είτε όχι, έτρεμε στην ιδέα πως μπορούσε να είναι ο επόμενος. Από τη στιγμή που το κράτος έκρινε ότι όσα κατείχες ήταν αποκτημένα στην πλάτη του αιγυπτιακού λαού, το να χάσεις σε μια μέρα ένα εργοστάσιο και μια έπαυλη φάνταζε το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Ίσως έμοιαζε απίθανο να συμβούν και τα τρία κακά μέσα σε λίγες ώρες. Κάποιος είπε ότι ούτε στα μυθιστορήματα δεν γίνονται αυτά, αλλά αυτός μάλλον δεν διάβαζε μυθιστορήματα, αλλιώς θα ήξερε ότι τις πιο μεγάλες ανατροπές η μυθοπλασία τις δανείζεται συνήθως από την πραγματικότητα.
Απόσπασμα από το βιβλίο
«Είναι παράξενο, αλλά το νέο μυθιστόρημα, που παρότι απηχεί τις Μέρες Αλεξάνδρειας διαβάζεται ανεξάρτητα, κατέδειξε ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει με όσα έγραψα πριν από δεκαεφτά χρόνια. Η πόλη, οι ήρωες, οι ιστορίες τους με περίμεναν να επιστρέψω κάποτε για να ολοκληρώσω κάτι που είχε μείνει στη μέση. Είναι φανερό πως η αφήγηση έπρεπε να συνεχιστεί όπως ακριβώς συνεχίστηκε και η ζωή με ή χωρίς τους πρωταγωνιστές που ξέραμε».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο του συγγραφέα για το βιβλίο.
Σε συνέντευξή του στη Γεωργία Χάρδα (Fractal), ο Δημήτρης Στεφανάκης σχολιάζει τη διασύνδεση του Πάντα η Αλεξάνδρεια με το πολυαγαπημένο μπεστ σέλερ Μέρες Αλεξάνδρειας:
«Και τα δύο βιβλία αντλούν την ικμάδα τους από την ίδια ακριβώς ατμόσφαιρα. Η Αλεξάνδρεια έγινε στην ουσία η πόλη μου, καθώς χρειάστηκε να την επινοήσω εκ νέου πέρα από τον μύθο που μας κληροδότησε η καβαφική ποίηση. Με το καινούργιο μυθιστόρημα ήταν σαν να έβαλα το κλειδί στην πόρτα και να μπήκα ξανά στο σπίτι της μυθοπλασίας. Το σπίτι δεν ήταν πια το ίδιο, άλλη η ιστορική πραγματικότητα στη νασερική Αλεξάνδρεια. Όμως οι δρόμοι, τα κτίρια, οι ακρογιαλιές και οι άνθρωποι, κυρίως οι άνθρωποι, δεν αλλάζουν. Τι αλλάζει; Ίσως ο ορίζοντας που τώρα ήταν ένας ορίζοντας φυγής. Το Πάντα η Αλεξάνδρεια είναι πάνω απ’ όλα μια επιστροφή και νιώθω πως η επιστροφή αυτή έγινε στην ώρα της, χωρίς βιασύνη και υπολογισμό».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.
«Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα συχνά τον πατέρα μου και τους θείους μου να αναφέρουν την Αλεξάνδρεια στις αφηγήσεις τους από τον Μεσοπόλεμο και τη γερμανική Κατοχή στη νότια Κρήτη. Η λέξη από μόνη της έμοιαζε σαν μια διέξοδος πέρα από τα όρια της φαντασίας. Η καβαφική ποίηση ενίσχυσε μέσα μου τη γοητεία της Αλεξάνδρειας».
Διαβάστε ΕΔΩ όσα αποκαλύπτει ο συγγραφέας στον Μάνο Λειβαδάρο και το iefimerida.gr για τη σχέση του με τη θρυλική πόλη και τη συνέχεια του έργου του.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
- Ποια στοιχεία της προσωπικότητας της Δάφνης αντανακλούν τα αντίστοιχα του πατέρα της ή διαφοροποιούνται από αυτά; Πώς διαχειρίζεται τη συναισθηματική κληρονομιά της οικογένειάς της;
- «Οι άνθρωποι φεύγουν αργά ή γρήγορα και είναι ευτύχημα αν αφήσουν πίσω τους φωτογραφίες, επιστολές και ημερολόγια. Όσοι τούς αναζητούν ύστερα στον κόσμο των ζωντανών τούς ξαναβρίσκουν στις λέξεις, στα χαμόγελα, στους μορφασμούς και σε κάποιες χειρονομίες της στιγμής προορισμένες για τη μικρή αιωνιότητα που αποκαλούμε ζωή» (σελ. 45). Πώς η μνήμη λειτουργεί ως μορφή αντίστασης στο νασερικό σύμπαν;
- Ποια σημασία έχει πλέον η Αλεξάνδρεια για τη γενιά της Δάφνης Χάραμη και πώς συγκρίνεται με το παρελθόν;








