HANYA YANAGIHARA: Η ΝΕΑ ΣΤΑΡ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ
Ένα βιβλίο που να με κάνει να κλάψω; Δεν έχω κλάψει από το 1995
Η συγγραφέας της Λίγης ζωής μιλάει για το πώς ο Φίλιπ Ροθ τής άλλαξε τη ζωή, για τη ζήλια της για τον Καζούο Ισιγκούρο και γιατί τα πρώιμα έργα της Χίλαρι Μαντέλ είναι υποτιμημένα.
Το βιβλίο που διαβάζω αυτή την περίοδο
Το How to Survive a Plague του Ντέιβιντ Φρανς που αφορά το AIDS και τις ακτιβιστικές δράσεις σχετικά με αυτό στις ΗΠΑ. Επίσης το The Sparsholt Affair του Άλαν Χόλινγκχερστ.
Το τελευταίο βιβλίο που με έκανε να γελάσω
Τι θα λέγατε για το βιβλίο που έκανε την καρδιά μου να χτυπήσει πιο δυνατά; Ήταν το βιβλίο του Νιλ Μούκερτζι A State of Freedom, ένα βιβλίο που παρακινεί, τρομοκρατεί και συγκλονίζει.
Το πιο υποτιμημένο βιβλίο
Εκθειάστηκε (δίκαια) όταν εκδόθηκε, όμως θα ευχόμουν όσοι διάβασαν το Γουλφ Χολ να διάβαζαν επίσης και το προηγούμενο βιβλίο της Χίλαρι Μαντέλ, που είναι τόσο μοχθηρό, αστείο και απολαυστικό. Τα έργα της ίδιας Every Day Is Mother’s Day, Vacant Possession και An Experiment in Love είναι όλα θαυμάσια. Επίσης, μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερο κοινό στο Ηνωμένο Βασίλειο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ, όμως λατρεύω το Σαν τη βροχή πριν πέσει του Τζόναθαν Κόου.
Το βιβλίο που θα ευχόμουν να έχω γράψει
Τα απομεινάρια μιας μέρας του Καζούο Ισιγκούρο. Αν και στην πραγματικότητα υπάρχουν ένα σωρό ακόμα. Καταλαβαίνεις ότι διάβασες κάτι ξεχωριστό όταν η ζήλια που σε τυφλώνει υπερκαλύπτεται (σχεδόν) από το αίσθημα του θαυμασμού.
Το βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή
Είναι τόσα πολλά, όμως θα έλεγα το Αντίο Κολόμπους του Φίλιπ Ροθ. Ο πατέρας μου μου το έδωσε (το ξαναδιάβασε κι εκείνος όσο το διάβαζα εγώ) και ήταν μια αποκάλυψη. Δεν κατάλαβα και πολλά –πιθανώς ήταν το πρώτο βιβλίο για ενήλικες που διάβαζα–, όμως ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσω ότι εν μέρει ήταν μια προδοσία της ιστορίας του συγγραφέα αλλά και ένας φόρος τιμής σε αυτήν. Ήταν ένα σημαντικό πρώιμο μάθημα για μένα. Αρκετά από τα πρώτα μου διαβάσματα διαμορφώθηκαν από τον πατέρα μου και τις δικές του προτιμήσεις. Διαβάσαμε Μπάρμπαρα Πιμ, Ανίτα Μπρούκνερ, Β. Σ. Νάιπολ, Ντέιβιντ Λίβιτ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Τζέιμς Μπόλντουιν και βέβαια όλους τους σπουδαίους γιαπωνέζους μοντερνιστές. Και πολύ πρώιμο Ροθ.
Το βιβλίο που μου άλλαξε τη σκέψη
Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο όπως το Autobiography of Red της καναδέζας ποιήτριας Ανν Κάρσον.
Το βιβλίο που επηρέασε τη γραφή σας
Οι αδερφές Μακιόκα του Τζουνιτσίρο Τανιζάκι. Δεν ξέρω αν επηρέασε κατ’ ανάγκη τη γραφή μου όμως αποτελεί ένα από τα βιβλία στα οποία επιστρέφω συχνά.
Ένα βιβλίο που δεν κατάφερα να τελειώσω
Μέχρι πριν δύο χρόνια δεν άφηνα κανένα βιβλίο στη μέση όσο απωθητικό και να ήταν. Έπειτα συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν υποχρεωμένη. Την πρώτη φορά ένιωσα περίεργα, κάπως ένοχη, σαν να το έσκαγα από κάπου, και από τότε αφήνω βιβλία στη μέση με πιο πρόσφατο τη Φεγγαρόπετρα του Γούιλκι Κόλινς.
Το βιβλίο που ντρέπομαι που δεν έχω διαβάσει
Ουφ! Είναι τόσα πολλά. Θα πω όμως Το πορτρέτο μιας κυρίας του Χένρι Τζέιμς, το οποίο δεν πρόκειται να διαβάσω μια και πρόσφατα τελείωσα το Mrs Osmond του Τζον Μπάνβιλ.
Το βιβλίο που κάνω δώρο
Εξαρτάται από το τι θέλω να πω κάθε φορά. Την περασμένη χρονιά δώρισα πολλά αντίτυπα από το Some Prefer Nettles του γιαπωνέζου Τζουνιτσίρο Τανιζάκι και το Evening Clouds του επίσης γιαπωνέζου Τζούνζο Σόνο.
Το τελευταίο βιβλίο που με έκανε να κλάψω
Δεν έχω κλάψει από το 1995 και δεν σκοπεύω να ξεκινήσω.
Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Guardian στις 2 Φεβρουαρίου 2018 (μτφρ. Δέσποινα Δρακάκη).
www.theguardian.com/books/2018/feb/02/hanya-yanagihara-the-books-that-changed-me
Ένα βιβλίο που να με κάνει να κλάψω; Δεν έχω κλάψει από το 1995
Η συγγραφέας της Λίγης ζωής μιλάει για το πώς ο Φίλιπ Ροθ τής άλλαξε τη ζωή, για τη ζήλια της για τον Καζούο Ισιγκούρο και γιατί τα πρώιμα έργα της Χίλαρι Μαντέλ είναι υποτιμημένα.
Το βιβλίο που διαβάζω αυτή την περίοδο
Το How to Survive a Plague του Ντέιβιντ Φρανς που αφορά το AIDS και τις ακτιβιστικές δράσεις σχετικά με αυτό στις ΗΠΑ. Επίσης το The Sparsholt Affair του Άλαν Χόλινγκχερστ.
Το τελευταίο βιβλίο που με έκανε να γελάσω
Τι θα λέγατε για το βιβλίο που έκανε την καρδιά μου να χτυπήσει πιο δυνατά; Ήταν το βιβλίο του Νιλ Μούκερτζι A State of Freedom, ένα βιβλίο που παρακινεί, τρομοκρατεί και συγκλονίζει.
Το πιο υποτιμημένο βιβλίο
Εκθειάστηκε (δίκαια) όταν εκδόθηκε, όμως θα ευχόμουν όσοι διάβασαν το Γουλφ Χολ να διάβαζαν επίσης και το προηγούμενο βιβλίο της Χίλαρι Μαντέλ, που είναι τόσο μοχθηρό, αστείο και απολαυστικό. Τα έργα της ίδιας Every Day Is Mother’s Day, Vacant Possession και An Experiment in Love είναι όλα θαυμάσια. Επίσης, μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερο κοινό στο Ηνωμένο Βασίλειο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ, όμως λατρεύω το Σαν τη βροχή πριν πέσει του Τζόναθαν Κόου.
Το βιβλίο που θα ευχόμουν να έχω γράψει
Τα απομεινάρια μιας μέρας του Καζούο Ισιγκούρο. Αν και στην πραγματικότητα υπάρχουν ένα σωρό ακόμα. Καταλαβαίνεις ότι διάβασες κάτι ξεχωριστό όταν η ζήλια που σε τυφλώνει υπερκαλύπτεται (σχεδόν) από το αίσθημα του θαυμασμού.
Το βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή
Είναι τόσα πολλά, όμως θα έλεγα το Αντίο Κολόμπους του Φίλιπ Ροθ. Ο πατέρας μου μου το έδωσε (το ξαναδιάβασε κι εκείνος όσο το διάβαζα εγώ) και ήταν μια αποκάλυψη. Δεν κατάλαβα και πολλά –πιθανώς ήταν το πρώτο βιβλίο για ενήλικες που διάβαζα–, όμως ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσω ότι εν μέρει ήταν μια προδοσία της ιστορίας του συγγραφέα αλλά και ένας φόρος τιμής σε αυτήν. Ήταν ένα σημαντικό πρώιμο μάθημα για μένα. Αρκετά από τα πρώτα μου διαβάσματα διαμορφώθηκαν από τον πατέρα μου και τις δικές του προτιμήσεις. Διαβάσαμε Μπάρμπαρα Πιμ, Ανίτα Μπρούκνερ, Β. Σ. Νάιπολ, Ντέιβιντ Λίβιτ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Τζέιμς Μπόλντουιν και βέβαια όλους τους σπουδαίους γιαπωνέζους μοντερνιστές. Και πολύ πρώιμο Ροθ.
Το βιβλίο που μου άλλαξε τη σκέψη
Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο όπως το Autobiography of Red της καναδέζας ποιήτριας Ανν Κάρσον.
Το βιβλίο που επηρέασε τη γραφή σας
Οι αδερφές Μακιόκα του Τζουνιτσίρο Τανιζάκι. Δεν ξέρω αν επηρέασε κατ’ ανάγκη τη γραφή μου όμως αποτελεί ένα από τα βιβλία στα οποία επιστρέφω συχνά.
Ένα βιβλίο που δεν κατάφερα να τελειώσω
Μέχρι πριν δύο χρόνια δεν άφηνα κανένα βιβλίο στη μέση όσο απωθητικό και να ήταν. Έπειτα συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν υποχρεωμένη. Την πρώτη φορά ένιωσα περίεργα, κάπως ένοχη, σαν να το έσκαγα από κάπου, και από τότε αφήνω βιβλία στη μέση με πιο πρόσφατο τη Φεγγαρόπετρα του Γούιλκι Κόλινς.
Το βιβλίο που ντρέπομαι που δεν έχω διαβάσει
Ουφ! Είναι τόσα πολλά. Θα πω όμως Το πορτρέτο μιας κυρίας του Χένρι Τζέιμς, το οποίο δεν πρόκειται να διαβάσω μια και πρόσφατα τελείωσα το Mrs Osmond του Τζον Μπάνβιλ.
Το βιβλίο που κάνω δώρο
Εξαρτάται από το τι θέλω να πω κάθε φορά. Την περασμένη χρονιά δώρισα πολλά αντίτυπα από το Some Prefer Nettles του γιαπωνέζου Τζουνιτσίρο Τανιζάκι και το Evening Clouds του επίσης γιαπωνέζου Τζούνζο Σόνο.
Το τελευταίο βιβλίο που με έκανε να κλάψω
Δεν έχω κλάψει από το 1995 και δεν σκοπεύω να ξεκινήσω.
Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Guardian στις 2 Φεβρουαρίου 2018 (μτφρ. Δέσποινα Δρακάκη).
www.theguardian.com/books/2018/feb/02/hanya-yanagihara-the-books-that-changed-me
