Φεβρουάριος 2024: Το βιβλίο του μήνα

Το βιβλίο του μήνα

Δύο καλοκαίρια και μισό φθινόπωροΑθήνα, αρχές της δεκαετίας του 1970. Τελειώνοντας το σχολείο, τέσσερις φίλες καλούνται να αποφασίσουν για τη ζωή τους σε μια εποχή που στην Ελλάδα η Χούντα ελέγχει κάθε δομή εξουσίας, αλλά και την καθημερινότητα των πολιτών, ενώ από τη Δύση φτάνουν μηνύματα μιας δεκαετίας ανατρεπτικής, όπου οι νέοι διεκδικούν «φαντασία στην εξουσία». Τέσσερις φίλες ολότελα διαφορετικές μεταξύ τους: η καλή μαθήτρια, που όμως κατά βάθος θα ήθελε να είναι κάτι άλλο, η κακή μαθήτρια, που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Αλλά και η πιο σοβαρή, που θα μπορούσε τελικά να κάνει τη μεγαλύτερη γκάφα, και η φοβισμένη, που θα αποτολμήσει το μεγάλο βήμα. Όλες έχουν μπροστά τους τον μεγάλο στόχο, την επιτυχία στις εξετάσεις του φθινοπώρου. Το μυαλό τους όμως βρίσκεται αλλού, στα βάσανα του έρωτα και στο πώς θα προστατεύσουν τις ζωές τους από το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά και από το καθεστώς.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.

«Θα τους αφήναμε πίσω τους μεγαλύτερους. Θα αφήναμε πίσω την παράξενη εποχή τους, τις αναμνήσεις των πολέμων που είχαν ζήσει, που άλλες τις ακούγαμε συνεχώς και άλλες δεν τις ξέραμε καθόλου. Εκείνοι βέβαια μας κρατούσαν ακόμη, μας κρατούσαν πιο σφιχτά αφότου η ζωή τους ακυρώθηκε, έπρεπε με τη δική μας να ζήσουν τώρα. Έπρεπε η δική μας να πάρει εκδίκηση, να είναι τέλεια έτσι όπως δεν ήταν η δική τους. Επάνω στην εφηβεία μάς ήρθε η δικτατορία, τη στιγμή που θα ξεκινούσαμε την κριτική μας, τη στιγμή που θα βρίσκαμε τα δικά μας χαρακτηριστικά. Και τα ανέτρεψε όλα για μας. Δεν μπορούσαμε να πετάξουμε σε δικούς μας ορίζοντες ή, για να το πω απλά και χωρίς μεγαλοστομίες, δεν μπορούσαμε πια να τσακωθούμε με τους γονείς για δικές μας διεκδικήσεις. Είχαμε πέσει ξανά στην αγκαλιά τους σαν μωρά παιδιά, είχαμε γίνει ξανά σφιχτή οικογένεια, ενωμένη απέναντι στον εχθρό. Κι όπως χάθηκαν οι φίλοι, μίκραινε ο κύκλος, απλωνόταν ο φόβος, για χρόνια αυτή η κατάσταση μας περίζωνε. Ήταν σαν να παγώσαμε σε ένα ταμπλό βιβάν τη στιγμή που παίρναμε φόρα για να μπούμε ορμητικά στην αληθινή ζωή».
Απόσπασμα από το βιβλίο

Η συγγραφέας μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για την έμπνευση, το χρονικό πλαίσιο και τη συγγραφή του νέου της μυθιστορήματος.
«Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς προνομιούχες τις ηρωίδες μου – σε μια εποχή που πολλοί τη θυμούνται γεμάτη στερήσεις, εκείνες είχαν τα βασικά και, μαζί, μερικά πολυτελή, αλλά αυτές οι πολυτέλειες είχαν τίμημα, για το οποίο πάντα σκεφτόμουν ότι δεν γίνεται λόγος. Ας πούμε, η διαπαιδαγώγησή τους ήταν ακόμη γεμάτη παραγωγή ενοχών, όπως απαιτούσε η παλιότερη συνθήκη για τις γυναίκες. Ή, ακόμα, η σεξουαλική επανάσταση που ξεκινούσε στη Δύση, που μας ενθουσίαζε από τη μια και μας ωθούσε να βουτήξουμε σε βαθιά νερά εντελώς απροετοίμαστες από την άλλη».
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος και τη Γιούλη Τσακάλου η συγγραφέας επισημαίνει για το νέο της μυθιστόρημα:
«Η φιλία των κοριτσιών είναι σίγουρα ο πυρήνας και η πεμπτουσία της ιστορίας. Η φιλία μεταξύ τους, το πώς πλησιάζει η μια την άλλη, το πώς γίνονται παρέα, το πώς αλλάζουν μέσα από την παρέα τους, πώς στηρίζουν η μία την άλλη ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουν, το πόσο σημαντικές γίνονται η καθεμία για την άλλη. Οι επιλογές τους στην κρίσιμη αυτή στιγμή της ζωής θα ήταν αλλιώτικες αν δεν ήταν φίλες. Η φιλία τους είναι η μυστική τους δύναμη…»
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.

ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

• Η Αλίκη, η Δάφνη, η Μαργαρίτα και η Λυδία είναι τέσσερις φίλες με αρκετά διαφορετικές καταβολές, που ωστόσο καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια ενωμένη παρέα και να γίνουν η μια το στήριγμα της άλλης στην μπερδεμένη εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Πώς το οικογενειακό περιβάλλον της καθεμιάς έχει επιδράσει στον ρόλο/στη λειτουργία της μέσα στην παρέα; Με ποια από τις πρωταγωνίστριες ταυτίζεστε περισσότερο;
• «Υπήρχε μόνο το σώμα μας και η απολύτως ευγενής ανάγκη να το ελευθερώσουμε» (σελ. 28) διαπιστώνει η Αλίκη για τα χρόνια της σεξουαλικής αφύπνισης της παρέας της. Οι πρωταγωνίστριες κάνουν συχνά αναφορές στο σώμα τους ως τη μόνη υλική πραγματικότητα της μνήμης, ως εξωτερικό στοιχείο, ως σύμμαχο ή αντίπαλό τους (π.χ. «θα το υποτάξω εγώ αυτό το σώμα που νομίζει ότι θα κάνει τα δικά του» [σελ. 365]). Μπορείτε να εντοπίσετε πού αλλού συμβαίνει αυτό; Τι πιστεύετε πως εξυπηρετεί αφηγηματικά;
• Στο βιβλίο βρίσκουμε ποικίλες αναφορές στη λογοτεχνία. Ποιοι ποιητές και λογοτέχνες και ποια έργα αναφέρονται, και πώς ζωντανεύουν μέσα από τους χαρακτήρες; Πώς τα βιβλία σχετίζονται με την εξωστρέφεια και την αντίσταση; Γιατί η μητέρα της Αλίκης υποτιμά την αξία τους;