Ποιος είναι «Ο αναρχικός τραπεζικός»;

Είμαι  τραπεζικός υπάλληλος. Είμαι, δηλαδή, ο τελευταίος τροχός της αμάξης σε μια εταιρεία νόμιμης τοκογλυφίας. Ο όρος «τραπεζικός» φέρνει αυτόματα στο μυαλό μου σοβαρές ψυχωτικές διαταραχές ως υπεύθυνος για πάσης φύσεως ιδεοληψίες και ψυχαναγκασμούς που αργά ή γρήγορα οδηγούν σε μείζονα κατάθλιψη.
Πριν από δέκα χρόνια παντρεύτηκα με την Έλσα. Ζούμε στο πατρικό της, μια μονοκατοικία με κήπο στα Πατήσια, μαζί με τον Πασχάλη, έναν μαύρο σκύλο που αν διαθέτεις εξημμένη φαντασία σου θυμίζει ροτβάιλερ, και τη Ζουζού μια χοντρή αδέσποτη γάτα που απολαμβάνει κατά βούληση το πλήρες πακέτο των οικογενειακών προνομίων.
Συχνά μας επισκέπτεται στο σπίτι η Ντόλυ. Αν και φέρει το όνομα του διάσημου κλωνοποιημένου προβάτου, πρόκειται περί μιας σατανικής γριάς, γενετικά ταυτόσημης με τη μάγισσα Φούρκα που δυστυχώς τυχαίνει να είναι πεθερά μου.  Είναι ικανή να κάνει το νευρικό σύστημα ακόμα κι ενός γιόγκι ν’ ανεμίζει σαν ξεσκισμένη κουρελού, πόσο μάλλον το δικό μου που ασθενεί διαπιστωμένα.
Αν στα παραπάνω προσθέσω τη νομοτελειακή φθορά ενός γάμου με το πέρασμα των χρόνων και την αναπόφευκτη επίγνωση της χαμένης νεότητας, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι η ζωή μου κυλάει βαρετά χωρίς ενδιαφέροντα και συγκινήσεις. Μόνες διέξοδοι στο τέλμα που έχω περιπέσει είναι η ροκ μουσική και οι συναντήσεις με τον Φώντα, τον παλιό μου συμμαθητή. Γνωρίζω ότι δεν είναι ο πιο κατάλληλος φίλος για έναν παντρεμένο. Το μεγάλο του ελάττωμα είναι ότι δεν έχει μάθει να κρατάει κλειστό το φερμουάρ του, αλλά το έχει πληρώσει ακριβά με δύο διαζύγια και μια χρεοκοπία. Έχασε το μεγαλύτερο μέρος της καθόλου ευκαταφρόνητης πατρικής περιουσίας του στο χρηματιστήριο. Όση γλίτωσε απ’ το πορνείο του καπιταλισμού –φανατικός οπαδός του Μαρξ, έχει διαβάσει ακόμα και τα ερωτικά του ποιήματα– επενδύθηκε σε πορνεία του λεκανοπεδίου με σκοπό την εξαγορά απολαύσεων. Το πιο επικίνδυνο όμως για μένα δεν είναι οι πειρασμοί του έκλυτου βίου που αμετανόητα διάγει, αλλά  οι εξωφρενικές ιδέες που μου βάζει στο μυαλό…

Μια ανοιξιάτικη νύχτα αϋπνίας, από αυτές που για να χαλαρώσω συνηθίζω να βγαίνω μια βόλτα με τον Πασχάλη στους έρημους δρόμους, είδα αμέριμνος έξω απ’ το σπίτι μου κάτι που δεν έπρεπε να δω. Όπως λέμε, βρέθηκα στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Για να μην αποκαλύψω το μυστικό μου, κάποιοι αχρείοι με έριξαν στα δίχτυα μιας όμορφης μπαργούμαν και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν χρειάστηκε να προσπαθήσουν πολύ για να με παγιδέψουν. Από τότε άρχισαν τα μεγάλα μου βάσανα. Παρασύρθηκα σε αλυσιδωτά ψέματα και παρορμητικές αντιδράσεις και χωρίς να το καταλάβω απώλεσα όλα όσα είχα κατακτήσει στη ζωή μου. Ελεύθερος από συζυγικές υποχρεώσεις, ασφαλής από τραπεζικούς εφιάλτες και απαλλαγμένος από το πνιγηρό περιβάλλον της πόλης, αλλά σε τέλεια συναισθηματική και υπαρξιακή απόγνωση οδηγήθηκα σε μια αδιανόητη πράξη.

Αγαπητέ αναγνώστη, αν και δεν μπορώ να σου αποκαλύψω περισσότερα, είσαι ο μοναδικός που έχει το δικαίωμα να κρίνει αν ήταν τελικά μια πράξη απόδοσης κοινωνικής δικαιοσύνης –όπως υποστηρίζει ο Φώντας με ακλόνητα επιχειρήματα– ή μια κατάπτυστη ενέργεια, δηλωτική της εξαχρείωσής μου. Εγώ το μόνο που ζητώ είναι την αγαθή σου προαίρεση…