ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΑ
Σε μια μικρή πόλη της ιρλανδικής επαρχίας του 1985, η φτώχεια, οι κακουχίες και οι κοινωνικές αναταραχές είναι η μόνη πραγματικότητα του Μπιλ Φέρλονγκ. Έμπορος καυσόξυλων και οικογενειάρχης, άνθρωπος πράος και ταπεινός, παλεύει καθημερινά για να εξασφαλίσει τα προς το ζην για τη γυναίκα και τις πέντε κόρες του. Μια επίσκεψη στο μοναστήρι και στα Πλυσταριά της Μαγδαληνής τον φέρνει αντιμέτωπο με μια πρωτόγνωρη συνθήκη: τα εξαθλιωμένα και απελπισμένα κορίτσια από τη μία, οι κρυψίνοες και ανάλγητες μοναχές από την άλλη, ταράζουν βαθιά τη συνείδηση του Φέρλονγκ, αναγκάζοντάς τον να αναθεωρήσει το παρόν αλλά και το παρελθόν του.
Η πρότερη ήρεμη ζωή του μοιάζει πλέον με μονότονη επιβίωση και η ησυχία γύρω του είναι πια εκκωφαντική. Τα μικρά πράγματα γύρω από τα οποία περιφερόταν η ύπαρξή του, ξαφνικά όχι μόνο δεν του αρκούν, αλλά μάλλον συντηρούν αυτή ακριβώς την πραγματικότητα που τον πνίγει και τον πληγώνει. Όσο πληθαίνουν οι εικόνες κακοποίησης γύρω του τόσο κλονίζονται συθέμελα οι αρχές και οι αξίες του: Πώς μπορείς να κάνεις τα στραβά μάτια στην αδικία; Πώς επιλέγεις τη σιωπή και την απραξία, όταν ο διπλανός σου σε έχει ανάγκη;
Η Κλερ Κίγκαν χρησιμοποιεί γλώσσα απλή και ειλικρινή, επιδεικνύοντας μεγάλη ευαισθησία προς τις φωνές των χαρακτήρων της. Ανασυνθέτοντας πιστά την πολιτισμική και πολιτική τους πραγματικότητα, καταφέρνει, σε πολύ λίγες σελίδες, να συγκινήσει και να προβληματίσει τον σύγχρονο αναγνώστη. Μέσα από τις αναδρομές στο παρελθόν του Φέρλονγκ, την προσεκτική παρατήρηση των κοινωνικών συγκρούσεων και την καταγραφή των ψυχολογικών μεταπτώσεων των χαρακτήρων, συνθέτει μια ατμοσφαιρική αφήγηση γύρω από την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη. Παίζοντας με τις έννοιες του καθήκοντος, της μνήμης, ατομικής και συλλογικής, και της αδικίας, αποτυπώνει θραυσματικά μια, αρκετά γνώριμη, κοινωνία σε κρίση.
Τα Μικρά πράγματα σαν κι αυτά είναι ένα μυθιστορηματικό αρχείο ενός συλλογικού τραύματος, με τις πληγές του να φτάνουν ως σήμερα. Αν και το κατηγορώ που εξαπολύει η Κίγκαν προς τους θεσμούς και τους συνενόχους είναι υπαρκτό, τελικά μας παραδίδει μια αισιόδοξη, βαθιά ανθρώπινη, γλυκιά ιστορία για τη δύναμη που έχουμε όλοι μέσα μας – όσο «μικροί» κι αν νιώθουμε.
Μαρτίνα Ασκητοπούλου
Σε μια μικρή πόλη της ιρλανδικής επαρχίας του 1985, η φτώχεια, οι κακουχίες και οι κοινωνικές αναταραχές είναι η μόνη πραγματικότητα του Μπιλ Φέρλονγκ. Έμπορος καυσόξυλων και οικογενειάρχης, άνθρωπος πράος και ταπεινός, παλεύει καθημερινά για να εξασφαλίσει τα προς το ζην για τη γυναίκα και τις πέντε κόρες του. Μια επίσκεψη στο μοναστήρι και στα Πλυσταριά της Μαγδαληνής τον φέρνει αντιμέτωπο με μια πρωτόγνωρη συνθήκη: τα εξαθλιωμένα και απελπισμένα κορίτσια από τη μία, οι κρυψίνοες και ανάλγητες μοναχές από την άλλη, ταράζουν βαθιά τη συνείδηση του Φέρλονγκ, αναγκάζοντάς τον να αναθεωρήσει το παρόν αλλά και το παρελθόν του.
Η πρότερη ήρεμη ζωή του μοιάζει πλέον με μονότονη επιβίωση και η ησυχία γύρω του είναι πια εκκωφαντική. Τα μικρά πράγματα γύρω από τα οποία περιφερόταν η ύπαρξή του, ξαφνικά όχι μόνο δεν του αρκούν, αλλά μάλλον συντηρούν αυτή ακριβώς την πραγματικότητα που τον πνίγει και τον πληγώνει. Όσο πληθαίνουν οι εικόνες κακοποίησης γύρω του τόσο κλονίζονται συθέμελα οι αρχές και οι αξίες του: Πώς μπορείς να κάνεις τα στραβά μάτια στην αδικία; Πώς επιλέγεις τη σιωπή και την απραξία, όταν ο διπλανός σου σε έχει ανάγκη;
Η Κλερ Κίγκαν χρησιμοποιεί γλώσσα απλή και ειλικρινή, επιδεικνύοντας μεγάλη ευαισθησία προς τις φωνές των χαρακτήρων της. Ανασυνθέτοντας πιστά την πολιτισμική και πολιτική τους πραγματικότητα, καταφέρνει, σε πολύ λίγες σελίδες, να συγκινήσει και να προβληματίσει τον σύγχρονο αναγνώστη. Μέσα από τις αναδρομές στο παρελθόν του Φέρλονγκ, την προσεκτική παρατήρηση των κοινωνικών συγκρούσεων και την καταγραφή των ψυχολογικών μεταπτώσεων των χαρακτήρων, συνθέτει μια ατμοσφαιρική αφήγηση γύρω από την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη. Παίζοντας με τις έννοιες του καθήκοντος, της μνήμης, ατομικής και συλλογικής, και της αδικίας, αποτυπώνει θραυσματικά μια, αρκετά γνώριμη, κοινωνία σε κρίση.
Τα Μικρά πράγματα σαν κι αυτά είναι ένα μυθιστορηματικό αρχείο ενός συλλογικού τραύματος, με τις πληγές του να φτάνουν ως σήμερα. Αν και το κατηγορώ που εξαπολύει η Κίγκαν προς τους θεσμούς και τους συνενόχους είναι υπαρκτό, τελικά μας παραδίδει μια αισιόδοξη, βαθιά ανθρώπινη, γλυκιά ιστορία για τη δύναμη που έχουμε όλοι μέσα μας – όσο «μικροί» κι αν νιώθουμε.
Μαρτίνα Ασκητοπούλου
