

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ: ΝΕΑ ΣΕΙΡΑ
Στη νέα σειρά των εκδόσεων Μεταίχμιο «Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας» για παιδιά από 4 ετών, η Αγγελική Δαρλάση εμπνέεται από τους θρύλους, τα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής παράδοσης και γράφει με τον δικό της τρόπο ιστορίες με νεράιδες και ξωτικά, δράκους και φίδια, γοργόνες, νάνους και μάγισσες, πόρτες που κρύβουν θησαυρούς, τέρατα και γενναίους ήρωες. Τα κείμενά της, γραμμένα σε παραδοσιακό δεκαπεντασύλλαβο που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις προφορικές παραδόσεις, πλαισιώνουν μοναδικά επιτείνοντας τη μαγεία οι εικόνες της Θέντας Μιμηλάκη και της Σάντρας Ελευθερίου. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων μόλις κυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς: 1. Οι Μοίρες και 2. Το Πετροκάραβο, ενώ το φθινόπωρο αναμένονται Η Ελιά και Η Γοργόνα.
Η συγκεκριμένη σειρά με θρύλους και ιστορίες από τη νεοελληνική παράδοση μας καλεί να θυμηθούμε και να γοητευτούμε ξανά από τα λόγια αλλοτινών καιρών, λόγια που παρηγορούσαν, συντρόφευαν, λόγια που προσπαθούσαν να εξηγήσουν όσα φόβιζαν ή μάγευαν κάποτε τους ανθρώπους. Ιστορίες βασισμένες στις παραδόσεις μας, που περνούσαν προφορικά από γενιά σε γενιά, για να τις διαβάζουμε μαζί με τα παιδιά σήμερα που δεν αφηγούμαστε όπως άλλοτε.
Η συγγραφέας άντλησε το υλικό ως επί το πλείστον από τα βιβλία με το λαογραφικό υλικό του Νικολάου Πολίτη, αλλά και από ιστορίες που θυμάται «να λένε οι μεγάλοι».
Τα βιβλία της σειράς απευθύνονται σε παιδιά που φοιτούν στο προνήπιο, το νηπιαγωγείο και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα εξαιρετικό εργαλείο για το μάθημα της φιλαναγνωσίας στο σχολείο. Η ανάγνωση αυτών των κειμένων, παράλληλα με την ανάπτυξη της φαντασίας και την καλλιέργεια της γραπτής έκφρασης (διδασκαλία της Γλώσσας), μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για συζήτηση γύρω από τις διαχρονικές αξίες που αυτά καλλιεργούν και να φέρει τα παιδιά σε επαφή με τον κόσμο της παράδοσης και των προφορικών αφηγήσεων. Τα βιβλία της σειράς μπορούν ακόμη να αξιοποιηθούν για δραματοποίηση στην τάξη, ενώ η εικονογράφηση των βιβλίων μπορεί να δώσει την αφορμή για συζήτηση ή δραστηριότητες στην τάξη.
Για να σας διευκολύνουμε στην αξιοποίηση του βιβλίου κατά τη διδασκαλία σας, ζητήσαμε από τη συγγραφέα να εξηγήσει πώς προέκυψε η ιδέα για τη σειρά:
«Όταν ήμουν μικρή, δε μου έλεγε κανένας παραμύθια – αν κι οι γονείς μου μας μιλούσαν πολύ. Ούτε κι είχα γιαγιάδες με τσεμπέρια στα μαλλιά. Ήμουν από εκείνα τα άτυχα παιδιά που δεν είχαν χωριό – κι οι δυο γονείς μου μεγάλωσαν σε πόλεις.
Έτσι τα καλοκαίρια, ακολουθώντας πολλές φορές τον πατέρα μου στη δουλειά του, πηγαίναμε κάθε φορά και σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας. Η καλύτερή μας ήταν όταν μας διηγούνταν ιστορίες από τα διάφορα μέρη που επισκεπτόμασταν. Κι άκουγα πάντα μαγεμένη τις διηγήσεις από ντόπιους με τους οποίους έπιαναν κουβέντα οι γονείς.
Μεγαλώνοντας λίγο ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μας τα βιβλία του Νικολάου Πολίτη και του Κώστα Ρωμαίου (και κάπως έτσι προέκυψε κι ο τίτλος της σειράς μας). Δεν είχαν εικόνες, αλλά ο λόγος τους μ’ έκανε να φαντάζομαι όλα αυτά που αφηγούνταν. Κι έτσι τα καλοκαίρια αναζητούσα ανάμεσα στα δέντρα ξωτικά, στη θάλασσα γοργόνες, ή ανατρίχιαζα κάθε φορά που έβλεπα τον άσπρο σταυρό ζωγραφισμένο πάνω στα κεραμίδια των χωριών της Θράκης, όταν έμαθα τον λόγο που τον ζωγράφιζαν.
Τώρα δε λέμε παραμύθια στα παιδιά και οι περισσότερες γιαγιάδες δε φοράνε τσεμπέρι. Δεν είναι αυτό που με στενοχωρεί – άλλωστε κι εγώ έτσι μεγάλωσα. Αυτό που με λυπεί είναι που δε μιλάμε στα παιδιά. Που δεν αφηγούμαστε. Που δε θυμόμαστε αυτά που κάποτε έκαναν τους ανθρώπους ν’ αντέχουν, να παρηγοριούνται, να εξηγούν, να ερμηνεύουν. Με στενοχωρεί ακόμα που στα έπιπλα των σπιτιών μας δεν έχουν θέση οι τσεβρέδες και τα κοφτά που με μεράκι κι αγάπη έφτιαξαν οι γιαγιάδες μας δώρο για τον γάμο μας. Μου κεντάει σαν βελόνα την καρδιά που επιλέξαμε τη λήθη.
Γι’ αυτό κι επέλεξα να ξαναπώ κάποιες από εκείνες τις παραδόσεις και τους θρύλους. Για να ξαναθυμηθούμε. Να γοητευτούμε απ’ την αρχή. Σε μια προσπάθεια να ξορκίσουμε λίγο τη λησμονιά κι ως αφορμή να ξαναθυμηθούμε την ομορφιά του να αφηγούμαστε και ν’ ακούμε. Σήμερα που η εικόνα κυριαρχεί στον πολιτισμό μας, το ότι δεν μαθαίνουμε ν’ ακούμε, το ότι δεν αφηγούμαστε, διαπιστώνουμε πως μοιάζει να έχει αντίκτυπο και στις νεότερες γενιές.
Ο δεκαπεντασύλλαβος μου βγήκε αυθόρμητα. Δεν το επιδίωξα. Όμως από τη στιγμή που πρόκειται για ιστορίες βασισμένες σε προφορικές παραδόσεις, μου φάνηκε ιδανικός, αφού πρόκειται για στίχο τόσο στενά δεμένο με τα λαϊκά τραγούδια και ποιήματα, αφού πρόκειται για στίχο που είναι τόσο κοντά στη ροή της γλώσσας μας.
Γι’ αυτό λοιπόν αυτή η σειρά. Γι’ αυτό κι αυτές οι ιστορίες. Για να τις διαβάζουμε μεγαλόφωνα μαζί με τα παιδιά μας. Για να ξανακούσουμε τη δύναμη που είχε κι έχει η γλώσσα μας. Για να θυμηθούμε και ν’ αναρωτηθούμε σχετικά με τους παλιούς εκείνους ανθρώπους με σύγχρονη ματιά. Για να ξαναδούμε με άλλο μάτι τη φύση γύρω μας. Για να παροτρύνουμε τον νου να σταθεί πάνω σε βράχους, σε θάλασσες, σε δέντρα, και να… ταξιδέψει όπως μόνο ο νους μπορεί να ταξιδεύει. Έτσι λοιπόν… ως μία (ακόμα) αρχή.»
Τα βιβλία συνοδεύονται από QR Code στο οπισθόφυλλο. Σκανάρετε τον κωδικό με το tablet ή το smartphone σας, για να ακούσετε τη συγγραφέα να αφηγείται τις ιστορίες.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ
Οι Μοίρες
Οι Μοίρες είναι τρεις. Ζουν σε μια μεγάλη σπηλιά στην άκρη του κόσμου, τόσο μεγάλη και φανταχτερή που είναι σαν παλάτι. Οι Μοίρες μοιάζουν σε όλα με γυναίκες, μόνο που είναι αθάνατες. Συχνά αφήνουν το σπίτι τους και βγαίνουν στον κόσμο να μοιράνουν τα παιδιά. Και ντύνονται με τα καλά τους όταν πάνε. Οι μανάδες των παιδιών τις περιμένουν. Έχουν συγυρίσει το σπίτι, έχουν αφήσει τρία ποτηράκια με νερό, τρία πιατάκια με φαΐ, τρία με γλυκό, για να τις καλοπιάσουν. Οι Μοίρες κρατάνε αδράχτι, ρόκα και ψαλίδι… Κι ένα βιβλίο που γράφουν τη μοίρα του κάθε παιδιού.
Εκείνη η θαυμαστή σπηλιά παλάτι κρύβει μέσα,
ένα παλάτι αρχοντικό, το πιο όμορφο του κόσμου.
Σ’ αυτό το μέρος κατοικούν τρεις άξιες κυράδες,
γυναίκες που είν’ αθάνατες κι όλοι τις λένε… Μοίρες.
…
Καθώς μοιραίνουνε λοιπόν, η μια στη ρόκα γνέθει
κι η άλλη τυλίγει την κλωστή στ’ αδράχτι της επάνω.
Κι αφού τελειώσουν όσα πουν, κόβει με το ψαλίδι
η τρίτη Μοίρα την κλωστή. Το μοίραμα τελειώνει.
Όμως αν σπάσει η κλωστή προτού αυτές τελειώσουν,
τότε κι οι Μοίρες σταματούν και να μοιραίνουν παύουν.
Νήμα που κόπηκε έξαφνα ξανά δε δένει πάλι.
Για τις Μοίρες, για τη μορφή και τις συνήθειές τους, αλλά ακόμα και για το όνομά τους, μπορεί ν’ ακούσει κανείς πολλές και διαφορετικές ιστορίες παντού στην Ελλάδα. Σε κάποιες αφηγήσεις τις φαντάζονταν γριές και ξεδοντιάρες και σε άλλες νέες και σκληρόκαρδες. Στη Γορτυνία τις έλεγαν Τύχες και στον Τύρναβο Καλότυχες.
Η ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου βασίστηκε στην παραλλαγή από το νησί της Αίγινας, όπως διασώζεται στο βιβλίο Παραδόσεις του Ν. Πολίτη.
Το Πετροκάραβο
Μια νεράιδα θέλησε να παραβγεί με το καράβι της το ίδιο το φεγγάρι. Εκείνο πάλευε τρία μερόνυχτα να τη νικήσει και τελικά τα κατάφερε. Το φεγγάρι κέρδισε τη δυνατή νεράιδα. Εκείνη όμως θύμωσε και μέσα στον θυμό της είπε λόγια βαριά. Και το φεγγάρι την πέτρωσε μαζί με το καράβι της. Έτσι πετρωμένο στέκεται ακόμα και σήμερα. Κι αν πας κοντά και πλησιάσεις, μπορεί να ακούσεις το κλάμα της νεράιδας.
Δεν ήταν πάντοτε νησί, δεν ήταν πάντα πέτρα.
Στα χρόνια τα πολύ παλιά, καράβι ήταν, μπρατσέρα,
και κάποιοι λένε μάλιστα, του κόσμου η πιο μεγάλη.
…
Ήταν τόσο γρήγορη που όλα τα καράβια
εύκολα τα ξεπέρναγε κάθε που παραβγαίναν.
Στα δυο κατάρτια τα ψηλά φουσκώναν τα πανιά της,
πανιά μεγάλα, ολόλευκα, μεταξοκαμωμένα,
που από μακριά σαν τα ’βλεπαν όλοι τ’ αναγνωρίζαν.
…
Μα όταν και τη μάνα της φτάνει να καταριέται,
η θάλασσα αγρίεψε μεμιάς κι ο ουρανός βροντούσε,
κι ένας μεγάλος κεραυνός χτύπησε το καράβι,
που ευθύς πετρώνει ολόκληρο μαζί με τη νεράιδα.
Καράβια… πετρωμένα υπάρχουν πολλά στις θάλασσές μας, από την Κέρκυρα και το «Μαρμαρωμένο καράβι» έως τη Σάμο και την «Καραβόπετρα». Πολλές και οι αφηγήσεις που εξηγούν το πώς πέτρωσαν.
Η ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου βασίστηκε στην παραλλαγή για το «Πετροκάραβο» από το νησί του Πόρου, όπως διασώζεται στο βιβλίο Παραδόσεις του Ν. Πολίτη.
Πατήστε ΕΔΩ για να διαβάσετε περισσότερα για την Αγγελική Δαρλάση και τα βιβλία της.
Στη νέα σειρά των εκδόσεων Μεταίχμιο «Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας» για παιδιά από 4 ετών, η Αγγελική Δαρλάση εμπνέεται από τους θρύλους, τα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής παράδοσης και γράφει με τον δικό της τρόπο ιστορίες με νεράιδες και ξωτικά, δράκους και φίδια, γοργόνες, νάνους και μάγισσες, πόρτες που κρύβουν θησαυρούς, τέρατα και γενναίους ήρωες. Τα κείμενά της, γραμμένα σε παραδοσιακό δεκαπεντασύλλαβο που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις προφορικές παραδόσεις, πλαισιώνουν μοναδικά επιτείνοντας τη μαγεία οι εικόνες της Θέντας Μιμηλάκη και της Σάντρας Ελευθερίου. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων μόλις κυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς: 1. Οι Μοίρες και 2. Το Πετροκάραβο, ενώ το φθινόπωρο αναμένονται Η Ελιά και Η Γοργόνα.
Η συγκεκριμένη σειρά με θρύλους και ιστορίες από τη νεοελληνική παράδοση μας καλεί να θυμηθούμε και να γοητευτούμε ξανά από τα λόγια αλλοτινών καιρών, λόγια που παρηγορούσαν, συντρόφευαν, λόγια που προσπαθούσαν να εξηγήσουν όσα φόβιζαν ή μάγευαν κάποτε τους ανθρώπους. Ιστορίες βασισμένες στις παραδόσεις μας, που περνούσαν προφορικά από γενιά σε γενιά, για να τις διαβάζουμε μαζί με τα παιδιά σήμερα που δεν αφηγούμαστε όπως άλλοτε.
Η συγγραφέας άντλησε το υλικό ως επί το πλείστον από τα βιβλία με το λαογραφικό υλικό του Νικολάου Πολίτη, αλλά και από ιστορίες που θυμάται «να λένε οι μεγάλοι».
Τα βιβλία της σειράς απευθύνονται σε παιδιά που φοιτούν στο προνήπιο, το νηπιαγωγείο και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα εξαιρετικό εργαλείο για το μάθημα της φιλαναγνωσίας στο σχολείο. Η ανάγνωση αυτών των κειμένων, παράλληλα με την ανάπτυξη της φαντασίας και την καλλιέργεια της γραπτής έκφρασης (διδασκαλία της Γλώσσας), μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για συζήτηση γύρω από τις διαχρονικές αξίες που αυτά καλλιεργούν και να φέρει τα παιδιά σε επαφή με τον κόσμο της παράδοσης και των προφορικών αφηγήσεων. Τα βιβλία της σειράς μπορούν ακόμη να αξιοποιηθούν για δραματοποίηση στην τάξη, ενώ η εικονογράφηση των βιβλίων μπορεί να δώσει την αφορμή για συζήτηση ή δραστηριότητες στην τάξη.
Για να σας διευκολύνουμε στην αξιοποίηση του βιβλίου κατά τη διδασκαλία σας, ζητήσαμε από τη συγγραφέα να εξηγήσει πώς προέκυψε η ιδέα για τη σειρά:
«Όταν ήμουν μικρή, δε μου έλεγε κανένας παραμύθια – αν κι οι γονείς μου μας μιλούσαν πολύ. Ούτε κι είχα γιαγιάδες με τσεμπέρια στα μαλλιά. Ήμουν από εκείνα τα άτυχα παιδιά που δεν είχαν χωριό – κι οι δυο γονείς μου μεγάλωσαν σε πόλεις.
Έτσι τα καλοκαίρια, ακολουθώντας πολλές φορές τον πατέρα μου στη δουλειά του, πηγαίναμε κάθε φορά και σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας. Η καλύτερή μας ήταν όταν μας διηγούνταν ιστορίες από τα διάφορα μέρη που επισκεπτόμασταν. Κι άκουγα πάντα μαγεμένη τις διηγήσεις από ντόπιους με τους οποίους έπιαναν κουβέντα οι γονείς.
Μεγαλώνοντας λίγο ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μας τα βιβλία του Νικολάου Πολίτη και του Κώστα Ρωμαίου (και κάπως έτσι προέκυψε κι ο τίτλος της σειράς μας). Δεν είχαν εικόνες, αλλά ο λόγος τους μ’ έκανε να φαντάζομαι όλα αυτά που αφηγούνταν. Κι έτσι τα καλοκαίρια αναζητούσα ανάμεσα στα δέντρα ξωτικά, στη θάλασσα γοργόνες, ή ανατρίχιαζα κάθε φορά που έβλεπα τον άσπρο σταυρό ζωγραφισμένο πάνω στα κεραμίδια των χωριών της Θράκης, όταν έμαθα τον λόγο που τον ζωγράφιζαν.
Τώρα δε λέμε παραμύθια στα παιδιά και οι περισσότερες γιαγιάδες δε φοράνε τσεμπέρι. Δεν είναι αυτό που με στενοχωρεί – άλλωστε κι εγώ έτσι μεγάλωσα. Αυτό που με λυπεί είναι που δε μιλάμε στα παιδιά. Που δεν αφηγούμαστε. Που δε θυμόμαστε αυτά που κάποτε έκαναν τους ανθρώπους ν’ αντέχουν, να παρηγοριούνται, να εξηγούν, να ερμηνεύουν. Με στενοχωρεί ακόμα που στα έπιπλα των σπιτιών μας δεν έχουν θέση οι τσεβρέδες και τα κοφτά που με μεράκι κι αγάπη έφτιαξαν οι γιαγιάδες μας δώρο για τον γάμο μας. Μου κεντάει σαν βελόνα την καρδιά που επιλέξαμε τη λήθη.
Γι’ αυτό κι επέλεξα να ξαναπώ κάποιες από εκείνες τις παραδόσεις και τους θρύλους. Για να ξαναθυμηθούμε. Να γοητευτούμε απ’ την αρχή. Σε μια προσπάθεια να ξορκίσουμε λίγο τη λησμονιά κι ως αφορμή να ξαναθυμηθούμε την ομορφιά του να αφηγούμαστε και ν’ ακούμε. Σήμερα που η εικόνα κυριαρχεί στον πολιτισμό μας, το ότι δεν μαθαίνουμε ν’ ακούμε, το ότι δεν αφηγούμαστε, διαπιστώνουμε πως μοιάζει να έχει αντίκτυπο και στις νεότερες γενιές.
Ο δεκαπεντασύλλαβος μου βγήκε αυθόρμητα. Δεν το επιδίωξα. Όμως από τη στιγμή που πρόκειται για ιστορίες βασισμένες σε προφορικές παραδόσεις, μου φάνηκε ιδανικός, αφού πρόκειται για στίχο τόσο στενά δεμένο με τα λαϊκά τραγούδια και ποιήματα, αφού πρόκειται για στίχο που είναι τόσο κοντά στη ροή της γλώσσας μας.
Γι’ αυτό λοιπόν αυτή η σειρά. Γι’ αυτό κι αυτές οι ιστορίες. Για να τις διαβάζουμε μεγαλόφωνα μαζί με τα παιδιά μας. Για να ξανακούσουμε τη δύναμη που είχε κι έχει η γλώσσα μας. Για να θυμηθούμε και ν’ αναρωτηθούμε σχετικά με τους παλιούς εκείνους ανθρώπους με σύγχρονη ματιά. Για να ξαναδούμε με άλλο μάτι τη φύση γύρω μας. Για να παροτρύνουμε τον νου να σταθεί πάνω σε βράχους, σε θάλασσες, σε δέντρα, και να… ταξιδέψει όπως μόνο ο νους μπορεί να ταξιδεύει. Έτσι λοιπόν… ως μία (ακόμα) αρχή.»
Τα βιβλία συνοδεύονται από QR Code στο οπισθόφυλλο. Σκανάρετε τον κωδικό με το tablet ή το smartphone σας, για να ακούσετε τη συγγραφέα να αφηγείται τις ιστορίες.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ
Οι Μοίρες
Οι Μοίρες είναι τρεις. Ζουν σε μια μεγάλη σπηλιά στην άκρη του κόσμου, τόσο μεγάλη και φανταχτερή που είναι σαν παλάτι. Οι Μοίρες μοιάζουν σε όλα με γυναίκες, μόνο που είναι αθάνατες. Συχνά αφήνουν το σπίτι τους και βγαίνουν στον κόσμο να μοιράνουν τα παιδιά. Και ντύνονται με τα καλά τους όταν πάνε. Οι μανάδες των παιδιών τις περιμένουν. Έχουν συγυρίσει το σπίτι, έχουν αφήσει τρία ποτηράκια με νερό, τρία πιατάκια με φαΐ, τρία με γλυκό, για να τις καλοπιάσουν. Οι Μοίρες κρατάνε αδράχτι, ρόκα και ψαλίδι… Κι ένα βιβλίο που γράφουν τη μοίρα του κάθε παιδιού.
Εκείνη η θαυμαστή σπηλιά παλάτι κρύβει μέσα,
ένα παλάτι αρχοντικό, το πιο όμορφο του κόσμου.
Σ’ αυτό το μέρος κατοικούν τρεις άξιες κυράδες,
γυναίκες που είν’ αθάνατες κι όλοι τις λένε… Μοίρες.
…
Καθώς μοιραίνουνε λοιπόν, η μια στη ρόκα γνέθει
κι η άλλη τυλίγει την κλωστή στ’ αδράχτι της επάνω.
Κι αφού τελειώσουν όσα πουν, κόβει με το ψαλίδι
η τρίτη Μοίρα την κλωστή. Το μοίραμα τελειώνει.
Όμως αν σπάσει η κλωστή προτού αυτές τελειώσουν,
τότε κι οι Μοίρες σταματούν και να μοιραίνουν παύουν.
Νήμα που κόπηκε έξαφνα ξανά δε δένει πάλι.
Για τις Μοίρες, για τη μορφή και τις συνήθειές τους, αλλά ακόμα και για το όνομά τους, μπορεί ν’ ακούσει κανείς πολλές και διαφορετικές ιστορίες παντού στην Ελλάδα. Σε κάποιες αφηγήσεις τις φαντάζονταν γριές και ξεδοντιάρες και σε άλλες νέες και σκληρόκαρδες. Στη Γορτυνία τις έλεγαν Τύχες και στον Τύρναβο Καλότυχες.
Η ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου βασίστηκε στην παραλλαγή από το νησί της Αίγινας, όπως διασώζεται στο βιβλίο Παραδόσεις του Ν. Πολίτη.
Το Πετροκάραβο
Μια νεράιδα θέλησε να παραβγεί με το καράβι της το ίδιο το φεγγάρι. Εκείνο πάλευε τρία μερόνυχτα να τη νικήσει και τελικά τα κατάφερε. Το φεγγάρι κέρδισε τη δυνατή νεράιδα. Εκείνη όμως θύμωσε και μέσα στον θυμό της είπε λόγια βαριά. Και το φεγγάρι την πέτρωσε μαζί με το καράβι της. Έτσι πετρωμένο στέκεται ακόμα και σήμερα. Κι αν πας κοντά και πλησιάσεις, μπορεί να ακούσεις το κλάμα της νεράιδας.
Δεν ήταν πάντοτε νησί, δεν ήταν πάντα πέτρα.
Στα χρόνια τα πολύ παλιά, καράβι ήταν, μπρατσέρα,
και κάποιοι λένε μάλιστα, του κόσμου η πιο μεγάλη.
…
Ήταν τόσο γρήγορη που όλα τα καράβια
εύκολα τα ξεπέρναγε κάθε που παραβγαίναν.
Στα δυο κατάρτια τα ψηλά φουσκώναν τα πανιά της,
πανιά μεγάλα, ολόλευκα, μεταξοκαμωμένα,
που από μακριά σαν τα ’βλεπαν όλοι τ’ αναγνωρίζαν.
…
Μα όταν και τη μάνα της φτάνει να καταριέται,
η θάλασσα αγρίεψε μεμιάς κι ο ουρανός βροντούσε,
κι ένας μεγάλος κεραυνός χτύπησε το καράβι,
που ευθύς πετρώνει ολόκληρο μαζί με τη νεράιδα.
Καράβια… πετρωμένα υπάρχουν πολλά στις θάλασσές μας, από την Κέρκυρα και το «Μαρμαρωμένο καράβι» έως τη Σάμο και την «Καραβόπετρα». Πολλές και οι αφηγήσεις που εξηγούν το πώς πέτρωσαν.
Η ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου βασίστηκε στην παραλλαγή για το «Πετροκάραβο» από το νησί του Πόρου, όπως διασώζεται στο βιβλίο Παραδόσεις του Ν. Πολίτη.
Πατήστε ΕΔΩ για να διαβάσετε περισσότερα για την Αγγελική Δαρλάση και τα βιβλία της.







