×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{item.title}}
{{item.custom_attributes.author}}
{{item.price}} {{item.discounted_price}}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΑΣΣΟΝΟΣ ΑΘΗΝΑΣ
20/05/2019
ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΑΣΣΟΝΟΣ ΑΘΗΝΑΣ
Ο δημοσιογράφος και αθηναιογράφος Νίκος Βατόπουλος στο νέο του βιβλίο «Μικροί δρόμοι της Αθήνας» εστιάζει, όπως προδίδει και ο τίτλος, στους μικρούς δρόμους της πρωτεύουσας. Ιδού οι σκέψεις του για αυτή τη συλλογή κειμένων και φωτογραφιών.

Αναρωτιέμαι συχνά αν όλα αυτά που συγκινούν κάποιους σήμερα στην Αθήνα θα ορίζουν έναν τόπο συγκίνησης και για τις γενιές που θα έρθουν. Όσοι μελετούν το αστικό τοπίο επιθυμούν τέτοια ταξίδια στον χρόνο, στο παρελθόν και στο μέλλον. Σκέφτομαι συχνά πώς θα ήταν να περπατούσα στην οδό Πατησίων το 1955 ή στην οδό Ακαδημίας το 1910. Πολύ περισσότερο όμως με απασχολεί ποια θα είναι η τύχη στις δεκαετίες που θα έρθουν όσων στέκονται ακόμη σήμερα μπροστά μας, και δεν αναφέρομαι μόνο στα παλιά σπίτια αλλά και στις μεταπολεμικές πολυκατοικίες. Ένα μεγάλο ζήτημα της πόλης είναι η τύχη αυτών των πολυκατοικιών, όπως τις γνώρισαν οι γενιές που μεγάλωσαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο... Η Αθήνα το 2050 θα έχει ήδη ενσωματώσει το ίχνος ενός ώριμου 21ου αιώνα.
Αλλά όλα αυτά είναι ταξίδια του νου και ερωτήματα και ανησυχίες που γεννά η περιπλάνηση στην πόλη. Το βλέμμα που απλώνουμε στην πόλη είναι και αυτό ένα παράγωγο της ιστορίας και μιας ορισμένης προκατάληψης. Είναι, δηλαδή, ένα βλέμμα υποκειμενικό, επιλεκτικό, ενίοτε διεκδικητικό και σχεδόν πάντα παρηγορητικό ή καταγγελτικό.Το βλέμμα στην πόλη είναι ο ορισμός της υποκειμενικότητας.
Όλα αυτά έμελλε να τα μάθω σταδιακά, ακολουθώντας όλη την πορεία από τον εφηβικό δογματισμό ως την ευρυχωρία της ώριμης ηλικίας. Ωστόσο, το βλέμμα κινείται συχνά αυτόνομα. Μόλις ωριμάσει και αποκτήσει τεχνικές και δικές του δεξαμενές αναφορών σε οδηγεί στα έγκατα του άστεως. Υπήρξαν χρόνια που η πόλη ήταν οι διαδρομές της ζωής μου. Πήγαινα εκεί που ζούσαν οι φίλοι, εκεί που με καλούσε η δουλειά. Περπατούσα στο κέντρο και όπου έβγαζε η ζωή.
Η στιγμή που αυτό αλλάζει είναι η αποφασιστική για την τέχνη, την πρακτική και την εμπειρία της περιπλάνησης.
Η αστική περιήγηση, όπως θα έλεγε κανείς με όρους περισσότερο τεχνικούς, αυτό που πολύ απλά είναι ανάγκη και διεύρυνση, εσωτερική και αναπόδραστη, είναι παράλληλα μια διαδικασία ενηλικίωσης. Είναι η αποδοχή της παράλληλης ζωής, όπως αυτή αντανακλάται σε πολλές και αντιφατικές εκδοχές, σε προσόψεις σπιτιών, σε πίσω αυλές, σε χαραμάδες, σε ταράτσες και κρυφά περάσματα.
Μια ολόκληρη γεωγραφία του άστεως, λανθάνουσα και αθέατη αλλά υπαρκτή (σαν τον πλούσιο αλλά σκοτεινό και άγνωστο κόσμο του βυθού), αποκαλύπτεται σταδιακά στο αδηφάγο βλέμμα. Λίγο λίγο όλα όσα φαίνονταν ξένα αποκτούν μια οικειότητα, με όρους ιδιωτικής σχέσης, ιδρύεται, με άλλα λόγια, ένας τρόπος θέασης και κατανόησης.

Αυτός ο καμβάς, κεντημένος με μοτίβα και κώδικες, είναι η μεγάλη τοιχογραφία της πόλης, γεμάτη θρυμματισμένους θυρεούς, σπαράγματα από οικόσημα και μισοσβησμένους αγίους όλων των αφανών και των λησμονημένων.

Αυτή η Αθήνα είναι υπαρκτή. Την ανακαλύπτω ακόμη λίγο λίγο και τη συναντώ πίσω από την προθήκη της επίσημης πόλης.  Όσο τη γνωρίζω την επιθυμώ περισσότερο, και η επιθυμία αυτή με οδηγεί όλο και πιο μακριά, όλο και πιο βαθιά στο σώμα του άστεως. Η ατμόσφαιρα της Αθήνας, αυτό το άπιαστο, το άυλο, το φευγαλέο αποτύπωμα της πόλης, είναι αυτό που μπορεί να δέσει όλον τον πληθυσμό της. Αυτό που προϋπήρξε, αυτό που θα ακολουθήσει, αυτό που εκρήγνυται, αυτό που εξαερώνεται, όλα αυτά μαζί συνθέτουν το αίσθημα για την πόλη. Είναι το μεγάλο ενοποιητικό στοιχείο, πέρα από διαφορές, ιεραρχήσεις και προσωπικό γούστο.

Στον μεγάλο χάρτη της Αθήνας υπάρχουν δρόμοι που δεν θα γνωρίσω ποτέ. Δεν θα προλάβω ποτέ να μεταλάβω σε κάθε αστικό πέρασμα. Εκεί σε αυτούς τους δρόμους θα υπάρχουν σπίτια που θα ήθελα να είχα δει, εκεί θα είχαν περπατήσει άνθρωποι που έχουν αφήσει τη σκιά τους. Αυτό είναι το μυστήριο της πόλης. Βαθύ, πηχτό, γενεσιουργό.

Αυτή η συλλογή κειμένων και φωτογραφιών εστιάζει στους μικρούς δρόμους της Αθήνας. Σε δρόμους που είτε σκοπίμως είτε τυχαία περπάτησα. Εντάσσονται σε μια ενδεικτική ανθολογία της ελάσσονος Αθήνας, εκείνης δηλαδή της πόλης που αιμοδοτεί το αθηναϊκό κέντρο αλλά και που με έναν τρόπο σχεδόν νομοτελειακό ζει και μια ζωή ξέχωρη, αυθύπαρκτη, συγκινητική στην αυτοτέλειά της.
Οι συνοικίες της Αθήνας είναι ένας απέραντος θησαυρός. Όλες οι παλιές γειτονιές της Αθήνας είναι κιβωτοί πολύτιμων ενσταλάξεων αστικού βίου, με ποιότητες συχνά υποτιμημένες και ευτελισμένες.
Το μικρό αυτό βιβλίο επιθυμεί να τιμήσει την ελάσσονα Αθήνα, με τον τρόπο όσων βίωσαν τη χάρη της αθηναϊκής συνοικίας. Τα κείμενα αυτά θέλουν να τιμήσουν την απλότητα και την εντιμότητα, τα βασικά δηλαδή υλικά με τα οποία φτιάχτηκαν οι γειτονιές της Αθήνας.

Νίκος Βατόπουλος

Ο Νίκος Βατόπουλος μιλάει για τα βιβλία του με επίκεντρο την Αθήνα στο www.culturenow.gr.

 

Σχετικά βιβλία

Διαθέσιμο
EBOOK
NEW
10%
ΒΙΒΛΙΟ
17,70€
15,93€
Μικροί δρόμοι της Αθήνας
Νίκος Βατόπουλος
Αυτή η συλλογή κειμένων και φωτογραφιών εστιάζει στους μικρούς δρόμους της Αθήνας. Σε δρόμους που είτε σκοπίμως είτε τυχαία περπάτησα. Εντάσσονται σε μια ενδεικτική ανθολογία της ελάσσονος Αθήνας, εκείνης ...
Διαθέσιμο
EBOOK
10%
ΒΙΒΛΙΟ
15,50€
13,95€
Περπατώντας στην Αθήνα
Νίκος Βατόπουλος
ΒΡΑΒΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΥ PUBLIC 2019 ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ NON FICTION Τα κείμενα και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται σε αυτήν την έκδοση είναι σπαράγματα πρόσφατων μοναχικών περιπλανήσεων σε δρόμους της Αθήνας... Είναι μία μικρή ελεγεία στο μέτρο ...