×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{ product.title }}
{{ product.custom_attributes.author }}
{{ product.price }} {{ product.discounted_price }}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
«ΛΗΣΜΟΝΙΑ: Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ»
27/09/2021
«ΛΗΣΜΟΝΙΑ: Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ»
Μια εικονογραφημένη ιστορία, μια μαγική περιπέτεια, που αγγίζει με μοναδική ευαισθησία το δύσκολο θέμα της απώλειας της μνήμης. Ας γνωρίσουμε το βιβλίο από τις δύο δημιουργούς του.

Η γιαγιά της Αμέλια ξεχνάει πολλά πράγματα. Ασήμαντα, όπως πού έχει βάλει τα γυαλιά της, αλλά και σημαντικά, όπως ανθρώπους και μέρη. Όμως όλα όσα έχουν ξεχάσει οι άνθρωποι βρίσκονται αποθηκευμένα στη Λησμονία. Εκεί, λοιπόν, η Αμέλια και η γιαγιά της γνωρίζουν έναν μαγικό τόπο, όπου οι Φύλακες των Αναμνήσεων φυλάνε ό,τι έχει χαθεί.
Γεμάτη ζεστασιά και χιούμορ, η Λησμονία: Η χώρα των χαμένων αναμνήσεων είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο που πραγματεύεται με ευαισθησία τα ζητήματα της άνοιας και της απώλειας της μνήμης.

Συναντήσαμε τη συγγραφέα Ρέιτσελ Άιπ και την εικονογράφο Λόρα Χιουζ και συζητήσαμε μαζί τους για το βιβλίο τους.

Θα θέλατε να μας συστηθείτε;
Ρέιτσελ:
Είμαι συγγραφέας παιδικών βιβλίων και πηγή έμπνευσης για τις ιστορίες μου είναι πραγματικά γεγονότα ή εμπειρίες. Αφού είχα διαβάσει εκατοντάδες εικονογραφημένα βιβλία στα παιδιά μου (ορισμένα εκ των οποίων εκατοντάδες φορές…), άρχισα να γράφω τις δικές μου ιστορίες. Τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια ζω στο Χονγκ Κονγκ με την οικογένειά μου. Η Λησμονία: Η χώρα των χαμένων αναμνήσεων είναι το δεύτερο εικονογραφημένο βιβλίο μου.
Λόρα: Γεια σας! Είμαι εικονογράφος παιδικών βιβλίων με έδρα το Χέιστινγκς, στις νότιες ακτές της Αγγλίας. Λατρεύω τα παιδικά βιβλία και έχω κάνει την εικονογράφηση σε αρκετούς τίτλους.

Τι πραγματεύεται η Λησμονία;
Ρέιτσελ: Η Λησμονία είναι μια περιπέτεια όπου η Αμέλια και η γιαγιά της εξερευνούν έναν φανταστικό κόσμο, έναν κόσμο όπου μπορεί κανείς να βρει τις χαμένες αναμνήσεις του, παλαιότερες και νεότερες. Είναι μια ιστορία για το πώς θυμόμαστε και πώς διατηρούμε τις πιο έντονες και πολύτιμες αναμνήσεις μας, που στρέφει με κατανόηση το βλέμμα στο θέμα της άνοιας και της απώλειας της μνήμης.

Ποια πορεία ακολουθήσατε ώσπου να εκδώσετε τα βιβλία σας;
Ρέιτσελ: Άρχισα να ασχολούμαι σοβαρά με τη συγγραφή το 2016 και έγινα μέλος της Ένωσης Συγγραφέων και Εικονογράφων Παιδικών Βιβλίων (Society of Children’s Book Writers & Illustrators – SCBWI). Το 2017 υπέβαλα εκδοτική πρόταση και υπέγραψα τη συνεργασία μου με την Κλερ Γουάλας από το πρακτορείο Darley Anderson. Το πρώτο μου βιβλίο, με τίτλο The Last Garden, πουλήθηκε στον εκδοτικό οίκο Hodder Children’s Books λίγο μετά τη συμφωνία συνεργασίας με την Κλερ, ενώ η Λησμονία πουλήθηκε στις εκδόσεις Farshore το 2018. Ουσιαστικά, η Λησμονία είναι η πρώτη ιστορία που έγραψα, γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Αισθάνομαι πολύ ευτυχισμένη που κυκλοφορεί εκεί έξω!
Λόρα: Το 2005 πήρα το πτυχίο μου στην εικονογράφηση από το Πανεπιστήμιο του Κίνγκστον. Στη συνέχεια προσπαθούσα επί χρόνια να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτήν, αλλά μάταια… Εντωμεταξύ εργαζόμουν ως πωλήτρια. Εντέλει προσλήφθηκα ως υπεύθυνη δημιουργικού στο The Bright Agency. Μία από τις αρμοδιότητές μου που με ενθουσίαζε ήταν να ανακαλύπτω και να προωθώ νέους εικονογράφους. Ήταν υπέροχο που μπορούσα να βοηθήσω άλλους στην επαγγελματική πορεία τους! Επίσης αντιλήφθηκα και τι ακριβώς ζητούσαν οι εκδότες από τους εικονογράφους τους. Έτσι, τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα έφτιαχνα το δικό μου πορτφόλιο ώστε να μπορέσω να πείσω το Bright Agency να εκπροσωπήσει κι εμένα. Η πρώτη μου εικονογράφηση έγινε για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου Meadowside Children’s Books (δυστυχώς, έχει πλέον κλείσει). Εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια εργάζομαι αποκλειστικά ως εικονογράφος και δεν θα το άλλαζα για τίποτα στον κόσμο!

Όταν ασχολείστε με τη συγγραφή ή την εικονογράφηση ενός βιβλίου, αντίστοιχα, πώς οργανώνετε τη μέρα σας;
Ρέιτσελ:
Μου αρέσει να διαβάζω παιδικά βιβλία ή ποίηση, γιατί με βοηθούν να μπω στο κλίμα της συγγραφής. Εάν επεξεργάζομαι κάποια καινούργια ιδέα, μπορεί να κάνω έρευνα για να βρω περισσότερα στοιχεία για το θέμα. Έπειτα κρατάω αναλυτικές σημειώσεις και καταλήγω στη δομή που θα έχει το βιβλίο. Στη συνέχεια φτιάχνω ένα προσχέδιο στον υπολογιστή και βλέπω πώς προχωράει η διαδικασία. Αν έχω γράψει μια ιστορία μέχρι τη μέση, τότε αρχίζω να τη διαβάζω μεγαλόφωνα από την αρχή και στη συνέχεια κάνω διορθώσεις. Η ζωή μου είναι χαοτική αυτή την περίοδο, οπότε εκμεταλλεύομαι οποιαδήποτε ευκαιρία παρουσιαστεί για να ασχοληθώ με τη συγγραφή.
Λόρα: Η μέρα μου ξεκινάει γύρω στις 9 το πρωί. Όσο απολαμβάνω το τσάι μου, διαβάζω τα μέιλ μου, τακτοποιώ οικονομικές υποχρεώσεις και γράφω αναρτήσεις για τα social media. Δεν μπορώ να αφοσιωθώ στη δουλειά μου εάν ξέρω ότι έχω γραφειοκρατικές εκκρεμότητες! Δουλεύω ένα βιβλίο τη φορά, επομένως περνάω τα απογεύματά μου είτε κάνοντας προσχέδια για επόμενες παραγωγές είτε ολοκληρώνοντας την εικονογράφηση. Και αν πλησιάζει ο χρόνος παράδοσης ενός έργου, τότε ακούω πολλή μουσική –πανκ, τέκνο ή μέταλ, οποιοδήποτε είδος με γρήγορο ρυθμό– που θα με βοηθήσει να κάνω τα πάντα με ταχύτητα. Σε διαφορετική περίπτωση, ακούω ραδιόφωνο.

Πώς ήταν η διαδικασία της επιμέλειας του κειμένου; Τι ακριβώς περιλάμβανε; Στη Λησμονία χρειάστηκε να γίνουν κάποιες τροποποιήσεις στην ιστορία ή να αφαιρεθεί κάποιο κομμάτι;
Ρέιτσελ:
Συνεργάστηκα στενά με τη Μελίσα Φέρλι, τη θαυμάσια επιμελήτριά μου στον εκδοτικό οίκο Farshore. Προτού αποφασίσουμε την έκβαση της υπόθεσης, είχαμε ήδη εξετάσει δύο διαφορετικές εκδοχές. Επίσης, όταν είδα την απίστευτη δουλειά της Λόρα, χρειάστηκε να ξαναγράψω κάποια σημεία ή να τα επαναδιατυπώσω με πιο σύντομο τρόπο. Το ένα σημείο ήταν η σκηνή με το αερόστατο, η οποία είναι υπέροχη, αλλά το κείμενο που είχα ετοιμάσει δεν «κούμπωνε». Τελικά το βιβλίο πήγε για εκτύπωση στα τέλη της περασμένης χρονιάς. Αρχικά το κείμενο που αναφερόταν στη Λησμονία της Αμέλια περιλάμβανε μια πρόταση για όλες τις φορές που είχε ξεχάσει να πλύνει τα χέρια της. Ωστόσο αποφασίσαμε να την αφαιρέσουμε, καθώς λόγω της πανδημίας του κορονοϊού τα παιδιά πλένουν πια τα χέρια τους σχολαστικά.

Πώς η Αμέλια και η γιαγιά της βρίσκουν τη Λησμονία;
Λόρα: Η Ρέιτσελ σκέφτηκε ότι η γιαγιά και η Αμέλια θα μπορούσαν να οδηγηθούν στη Λησμονία ακολουθώντας ένα μονοπάτι περιστοιχισμένο από πανύψηλα δέντρα βαθιά μέσα στο δάσος. Το μονοπάτι αυτό θα είχαν ανοίξει άνθρωποι που για χρόνια το διέσχιζαν. Τέτοια περάσματα είναι στενά συνδεδεμένα με τον χρόνο και τη μνήμη, οπότε ήταν πολύ λογικό το μονοπάτι προς τη Λησμονία να είχε σχηματιστεί από τους ανθρώπους που επί χρόνια πήγαιναν εκεί για να βρουν τις χαμένες αναμνήσεις τους.

Στο βιβλίο βλέπουμε ότι η Λησμονία βρίσκεται μέσα στον κορμό ενός τεράστιου δέντρου. Πώς επιλέξατε το συγκεκριμένο δέντρο;
Λόρα:
Ήθελα η Λησμονία να βρίσκεται μέσα στον κορμό ενός μεγάλου δέντρου και όχι σε κάποιο κτίριο. Γι’ αυτό τον λόγο σκέφτηκα το δέντρο Μπάνιαν, με τις εναέριες ρίζες του, που δίνουν μια μαγική αίσθηση! Η είσοδος της Λησμονίας είναι πολύ απλή και λιτή: μια μικρή πόρτα που οδηγεί σε έναν τεράστιο χώρο. Μου άρεσε το παιχνίδι με τις αναλογίες, όπως και η ιδέα ότι μια τέτοια κολοσσιαία κατασκευή θα μπορούσε να βρίσκεται μέσα σε ένα μαγικό δέντρο! Εκεί υπάρχουν μικρότερα δωμάτια με τη Λησμονία κάθε ανθρώπου, με ξεχωριστή πόρτα το καθένα. Μάλιστα, στην εικονογράφηση συμπεριέλαβα και τη διάσημη εξώπορτα από το νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, αφού είμαι βέβαιη ότι και ο Βρετανός πρωθυπουργός ξεχνάει πράγματα! Επειδή η Αμέλια είναι πολύ νεότερη από τη γιαγιά της, τοποθέτησα το δικό της δωμάτιο στο πάνω μέρος της Λησμονίας, όπως ακριβώς τα νέα κλαδιά ενός δέντρου βρίσκονται στην κορυφή του.

Τι ήταν εκείνο που σας δυσκόλεψε περισσότερο στην εικονογράφηση του βιβλίου;
Λόρα:
Έπρεπε να σκεφτώ πώς θα έφταναν τα ξεχασμένα πράγματα στη Λησμονία. Τελικά αποφάσισα να ζωγραφίσω πουλιά που θα μετέφεραν εκεί τα χαμένα αντικείμενα (παιχνίδια, γυαλιά, ρολόγια). Μάλιστα, σχεδίασα και κάποια ζώα που έχουν εξαφανιστεί από τον πλανήτη μας, αφού η Λησμονία θα ήταν ένα μέρος όπου θα μπορούσε κανείς να τα βρει.

Πώς καταλήξατε στις ξεχασμένες αναμνήσεις που θα είχαν η Λησμονία της γιαγιάς και η Λησμονία της Αμέλια;
Λόρα:
Η γιαγιά θα πρέπει να είχε γεννηθεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1950, επομένως ανήκε σε μια γενιά που είχε βιώσει τεράστιες αλλαγές κατά τη διάρκεια της ζωής της. Στη Λησμονία της γιαγιάς επέλεξα να σχεδιάσω κάποια εμβληματικά παπούτσια και ρούχα της δεκαετίας του 1960 και του 1970, αλλά και κάποια επιτεύγματα της τεχνολογίας εκείνης της εποχής που οι μεγάλοι ίσως έχουν ξεχάσει! Στο δωμάτιο της Λησμονίας της γιαγιάς μια πεταλούδα των αναμνήσεων τη δείχνει πάνω σε μια μοτοσικλέτα. Αυτή η λεπτομέρεια βασίστηκε σε μια ανάμνηση της δικής μου γιαγιάς. Στη δεκαετία του 1950 είχε ταξιδέψει με μηχανή στην Κορνουάλη μαζί με τον παππού μου. Μάλιστα, μόλις έφτασαν στην είσοδο του σπιτιού τους, η μηχανή τους τυλίχτηκε στις φλόγες! Δυστυχώς η γιαγιά μου πέθανε τον περασμένο Ιανουάριο. Για αρκετά χρόνια είχε άνοια λόγω της νόσου του Πάρκινσον. Σε αυτήν έχω αφιερώσει το βιβλίο.

Τι είναι εκείνο που σας ενθουσιάζει στην ενασχόλησή σας με τα παιδικά βιβλία;
Ρέιτσελ:
Για μένα είναι κάτι καινούργιο, όμως είναι θαυμάσιο να βλέπω τις αντιδράσεις των παιδιών στις λιγοστές εκδηλώσεις που έχω κάνει μέχρι τώρα. Η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού στη Λησμονία είναι συγκινητική. Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν ανεβάσει απίστευτες φωτογραφίες από λευκώματα που έχουν φτιάξει για να βοηθήσουν τους αγαπημένους τους οι οποίοι υποφέρουν από άνοια. Επίσης, έχουμε δει εξαιρετικές φωτογραφίες γιαγιάδων και προγιαγιάδων που είναι πάνω από 100 ετών!
Λόρα: Για έναν εικονογράφο παιδικών βιβλίων το πιο σημαντικό είναι η σχέση που αναπτύσσεται με τον αναγνώστη. Είναι υπέροχο να γνωρίζεις ότι το βιβλίο σου έχει βοηθήσει ένα παιδί να καταλάβει τον κόσμο, έχει αποτελέσει την αφορμή για να αρχίσει ένας γόνιμος διάλογος ή για να έρθουν πιο κοντά ο γονιός και το παιδί του. Σπουδαίο είναι και το γεγονός ότι κάθε μέρα κάνω κάτι που αγαπάω – και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Τέλος, θα μπορούσατε να περιγράψετε τη Λησμονία με λίγες λέξεις;
Κάποιες αναμνήσεις είναι πιο πολύτιμες και από θησαυρό!

Η συνέντευξη έχει δημοσιευτεί στο The Reading Realm
https://thereadingrealm.co.uk/2021/04/26/the-forgettery-an-interview-with-rachel-ip-and-laura-hughes/

Σχετικά βιβλία

Διαθέσιμο
NEW
10%
ΒΙΒΛΙΟ
14,40€
12,96€
Λησμονία: Η χώρα των χαμένων αναμνήσεων
Rachel Ip
Μάρω Ταυρή
Laura Hughes
Βαθιά μέσα στο δάσος, η Αμέλια και η γιαγιά της ανακαλύπτουν τη Λησμονία: Τη χώρα όπου μπορεί κανείς να βρει ό,τι έχει ξεχάσει. Και δεν είναι μόνο οι αγαπημένες αναμνήσεις της γιαγιάς που μαζεύουν εκεί οι Φύλακες των Αναμνήσεων. Ο καθένας έχει τ...