×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{item.title}}
{{item.custom_attributes.author}}
{{item.price}} {{item.discounted_price}}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
«ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟ» ΤΗΣ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ
21/02/2019
«ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟ» ΤΗΣ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ
Με αφορμή το βιβλίο-ορόσημο για το θέμα της γυναικείας χειραφέτησης η μεταφράστρια του βιβλίου Βάσια Τζανακάρη γράφει για τις γυναίκες που γράφουν σήμερα και σκέφτεται πόσο επίκαιρο είναι ακόμα και σήμερα το κείμενο της εμβληματικής βρετανίδας συγγραφέα.

Θα ήθελα να μπορώ να υποστηρίξω ότι εν έτει 2019 το Ένα δικό της δωμάτιο δεν είναι πλέον επίκαιρο. Ότι πρόκειται για ένα παρωχημένο κείμενο που αφορά μια εποχή όπου οι γυναίκες πάσχιζαν για τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα, η οποία καμία σχέση δεν έχει με τη σημερινή. Θα ήθελα επίσης το συναίσθημα που θα μου προκαλούσε να ήταν κυρίως συμπόνια ή θλίψη για τις δυσκολίες με τις οποίες έρχονταν αντιμέτωπες οι γυναίκες εκείνες που ένιωθαν το κάλεσμα να γράψουν. Ή ακόμα να αισθανθώ εφησυχασμένη και μακριά από τέτοιου είδους ζητήματα – κάτι που, εν συγκρίσει, όντως ένιωσα σε κάποιο βαθμό, όπως ένιωσα και τεράστια ευγνωμοσύνη απέναντι στη Βιρτζίνια Γουλφ για το κείμενο αυτό αλλά και προς όσες γυναίκες παρελαύνουν στις σελίδες του, καθώς με τις διεκδικήσεις τους άνοιξαν τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Ωστόσο, ανάμεσα σε όλα, αισθάνθηκα προς έκπληξή μου και πικρία. Όσα διεκδικεί η Γουλφ, τα χρήματα και ο χώρος (κυριολεκτικός και μεταφορικός), είναι ζητήματα που ακόμη μας απασχολούν σε σημαντικό βαθμό, κι ας μας χωρίζει σχεδόν ένας αιώνας από την εποχή που γράφτηκε το κείμενο. Μπορεί την εποχή της Γουλφ οι γυναίκες να είχαν πλέον δικαίωμα στη μόρφωση, δικαίωμα ψήφου, καθώς και περιουσιακά δικαιώματα, αλλά στην πράξη οι δυσκολίες τους ήταν απτές και, φυσικά, όσον αφορά τις προγενέστερες δημιουργούς που αναφέρει, ανυπέρβλητες. Σήμερα, οι γυναίκες εξακολουθούν να βάλλονται από οικονομικές, και όχι μόνο, ανισότητες και υφίστανται τις επιπτώσεις της μισθολογικής διαφοράς μεταξύ των δύο φύλων στην αγορά εργασίας. Επιπλέον, παρότι αμείβονται για το γράψιμό τους, αυτό σε λίγες περιπτώσεις μπορεί να αποτελεί βασικό μέσο βιοπορισμού, ιδίως στο πλαίσιο της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας που βιώνουμε (κάτι που ισχύει, φυσικά, πολλές φορές και για τους άνδρες ομοτέχνους τους). Η Γουλφ εκφράζει τη δυσφορία της για τις δυσκολίες που συνοδεύουν την ανάγκη για εργασία σε σχέση με το γράψιμο στήνοντας μια φράση τόσο κλειστοφοβική και «ταραγμένη» συντακτικά, όσο και το συναίσθημα του «να κάνεις µια δουλειά που δεν ήθελες να κάνεις, και να την κάνεις σαν σκλάβα, να κολακεύεις και να φέρεσαι δουλοπρεπώς, χωρίς να είναι πάντοτε απαραίτητο, αλλά φαινόταν απαραίτητο και το διακύβευµα ήταν πολύ µεγάλο για να το διακινδυνεύσεις· και µετά η σκέψη εκείνου του ταλέντου που ήταν θάνατος να το κρύβεις –µικρό αλλά πολύτιµο για όποιον το έχει– να χάνεται και µαζί µε εκείνο ο εαυτός µου, η ψυχή µου – όλα αυτά έγιναν σκουριά που κατέτρωγε τον ανθό της άνοιξης, κατέστρεφε την καρδιά του δέντρου».
Όσον αφορά τη διεκδίκηση του προσωπικού χώρου αλλά και του χώρου στο λογοτεχνικό στερέωμα, επίσης τα πράγματα σήμερα δεν είναι αυτονόητα. Το κοινωνικό πλαίσιο εξακολουθεί να επιφορτίζει τη γυναίκα με τα οικιακά και οικογενειακά βάρη, έτσι ο ελεύθερος χρόνος της αλλά και η πνευματική της διαύγεια μειώνονται, ενώ δεν είναι λίγες οι λογοτέχνιδες που αισθάνονται ότι το φύλο τους παίζει ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίζονται από τους άνδρες ομοτέχνους τους και από την κριτική. Ασφαλώς, δεν υπάρχει η χλεύη και η απαξίωση για την οποία κάνει λόγο η Γουλφ, ωστόσο οι γυναίκες έχουν συχνά την αίσθηση ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουν πως γράφουν εξίσου καλή λογοτεχνία με τους άνδρες. Η Γουλφ πιστεύει πως η δημιουργική δύναμη των γυναικών διαφέρει πολύ από αυτή των ανδρών και πως αυτό είναι κάτι που οι γυναίκες θα έπρεπε να το εκμεταλλευτούν. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, παρ’ όλα αυτά, σήμερα να θεωρείται φιλοφρόνηση, και από τις ίδιες τις γυναίκες ακόμα, αν ειπωθεί ότι «γράφουν σαν άνδρες», ενώ στην ουσία μια τέτοια περιγραφή απλώς αποδίδει αυτόματα αρνητικά χαρακτηριστικά στο γράψιμο των γυναικών και δεδομένη ποιότητα σε εκείνο των ανδρών. Στην πραγματικότητα, αυτό που θέλει η Γουλφ και αυτό που αποτελεί ακόμα και σήμερα διακύβευμα είναι η μετουσίωση της γυναικείας εμπειρίας στο γράψιμο. Κι αν οι λογοτέχνιδες που παραθέτει δεν μπορούσαν να αντλήσουν τόσο από το λογοτεχνικό παρελθόν του φύλου τους, σήμερα υπάρχει πλούσιο και σπουδαίο έργο από γυναίκες σε όλα τα είδη, το οποίο δύναται να αποτελέσει φάρο για τις σύγχρονες δημιουργούς. Εκτός των άλλων, υπάρχουν αμοιβές για το γράψιμο, δυνατότητα απεριόριστων σπουδών, σεβασμός και αναγνώριση και πολύ συχνά υποστηρικτικό περιβάλλον. Δυστυχώς όμως δεν είναι αρκετά. Και η διεκδίκηση ακόμα περισσότερου χώρου και άνεσης είναι κάτι που αναγκαστικά γίνεται και πρέπει να γίνεται από τις ίδιες τις γυναίκες, από τις γυναίκες εκείνες μέσα στις οποίες καίει άσβεστο το πάθος για δημιουργία, το οποίο, όσο κι αν περιοριστεί, κάποια στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια και αναβλύζει σαρωτικό.
Βάσια Τζανακάρη

Σχετικά βιβλία

Διαθέσιμο
EBOOK
NEW
10%
ΒΙΒΛΙΟ
15,50€
13,95€
Ένα δικό της δωμάτιο
Virginia Woolf
Βάσια Τζανακάρη
Αν ζήσουµε άλλον έναν αιώνα –µιλάω για τη συλλογική ζωή, που είναι η αληθινή ζωή, και όχι για τις µικρές ζωές που ζούµε ατοµικά– και έχουµε πεντακόσιες λίρες τον χρόνο και ένα δωµάτιο δικό µας η καθεµιά• αν συνηθίσουµε να έχουµε την ελευθερία κα...