×

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών σας.

{{item.custom_attributes.author}}
Ποσότητα: {{item.quantity}}
{{item.total_price}} {{item.total_discounted_price}}
×
Υποσύνολο:
{{order.discounted_cost}}
Έκπτωση Προσφοράς:
{{order.promo_discount}}
Έκπτωση Κουπονιού:
{{order.extra_discount}}
Κόστος Αποστολής:
{{order.shipping_cost}}
Επιβάρυνση Πληρωμής:
{{order.payment_cost}}
ΣΥΝΟΛΟ:
{{order.final_cost}}
{{ product.title }}
{{ product.custom_attributes.author }}
{{ product.price }} {{ product.discounted_price }}
×
×
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΜΟΥ ΤΑ EBOOKS ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ
ΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΞΕΡΕΙΣ
11/11/2022
ΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΞΕΡΕΙΣ
Έλληνες λογοτέχνες αποτιμούν την πιο διάσημη συγγραφική συμβουλή.

Η διαδικτυακή πύλη για το βιβλίο BOOK PRESS απευθύνθηκε σε δεκατέσσερις Έλληνες δημιουργούς και συγκέντρωσε τις απόψεις τους για την πιο διάσημη συγγραφική συμβουλή που παροτρύνει τους άπειρους δημιουργούς να βασιστούν στα βιώματα και στις εμπειρίες τους, στην καθημερινή ρουτίνα τους και σε πληροφορίες που γνωρίζουν εκ των προτέρων καλά προκειμένου να γράψουν μυθοπλασία. Πόσο έγκυρος είναι άραγε αυτός ο συγγραφικός «κανόνας»;
Ανάμεσά τους και οι συγγραφείς μας Κώστας Ακρίβος και Σοφία Νικολαΐδου που μας ξενάγησαν στο συγγραφικό τους εργαστήρι.

Κώστας Ακρίβος: «Γράφοντας για όσα πιστεύεις ότι τα κατέχεις καλά, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς πως τελικά δεν τα γνωρίζεις»
Αν σκεφτώ πως το θέμα του πρώτου βιβλίου μου ήταν οι εντυπώσεις που έχει ένας νεκρός από τη μεταθανάτιο «ζωή», τότε αυτόματα και ασύνειδα καταπάτησα την εντολή «Γράψε για όσα ξέρεις». Που πάει να πει ότι, αν τη γνώριζα τότε και έμεινα πιστός σ’ αυτήν, δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω το πρώτο συγγραφικό μου βήμα. Άρα, ήταν θείο δώρο που εκείνη την εποχή δεν την είχα για μπούσουλα. Έτσι κατάφερα να κάνω λογοτεχνία τον φόβο του επέκεινα, το άγνωστο για κάθε θνητό.
Όμως, τι και ποια είναι «αυτά που ξέρεις»; Οι αισθήσεις είναι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, οι κεραίες για να προσλαμβάνουμε και να κάνουμε κτήμα οικείο τον περιβάλλοντα κόσμο· με αυτόν τον τρόπο αποκτιέται η γνώση, μ’ αυτόν κερδίζεται η επιστήμη. Ο φυσικός κόσμος και ό,τι αυτός περιέχει είναι η σκαπτή ύλη για τον λογοτέχνη. Σύμφωνοι. Αλλά μέσα σ’ αυτόν τον υπαρκτό κόσμο δεν έχει θέση μια μεγάλη γκάμα από «άυλα» θέματα, όπως είναι τα όνειρα, οι εφιάλτες, οι ενοχές, οι φαντασιώσεις, οι επιθυμίες, οι δοξασίες, τα ψεύδη;… Όπως, επίσης, είμαι της γνώμης ότι γράφοντας για όσα πιστεύεις ότι τα κατέχεις καλά, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς πως τελικά δεν τα γνωρίζεις κι ας είναι θέματα τόσο γνωστά: οι δικοί σου άνθρωποι, η δική σου κοινωνία, η ιστορία της δικής σου πατρίδας, ο εαυτός σου. Επομένως, όλα αυτά λίγο λίγο, σελίδα τη σελίδα, γίνονται ύλη άγνωστη που πρέπει να την ανακαλύπτεις ξανά και ξανά, για όλο τον λογοτεχνικό σου βίο.
Συμπέρασμα (προσωπικό): οι φράχτες είναι για τους αγρούς· για τη λογοτεχνία το στοίχημα είναι να τους γκρεμίζει.
 


 

Σοφία Νικολαΐδου: «Ο συγγραφέας, όσο και να παλεύει με τα κύματα της αφήγησης, στο βάθος ξέρει»
Δεν μου αρέσουν οι συμβουλές – ούτε στη ζωή ούτε στη γραφή. Ίσως γι’ αυτό αποφεύγω να δίνω. Ίσως γι’ αυτό, όταν έγραφα το πρώτο μου βιβλίο, δεν ρώτησα κανέναν και τίποτα. Με έκαιγε φωτιά κι αυτό μου αρκούσε. Ό,τι συμβουλή ήθελα την έπαιρνα με το μολύβι μου, σημειώνοντας πολύ προσεκτικά στα περιθώρια των βιβλίων που αγαπούσα. Σκέψεις και ξεσηκωτικές ανακαλύψεις: πώς τα κατάφερνε η τάδε συγγραφέας, τι λαγούς έβγαζε από το καπέλο του ο δείνα, πώς το σιωπηλό ποτάμι της αφήγησης γινόταν ορμητικός χείμαρρος αίφνης, μέσα σε τρεις λέξεις. Τις λέξεις τους μελετούσα, τους αρμούς των παραγράφων και των κεφαλαίων, το αφηγηματικό μοντάζ, την τέχνη τους επάνω στο χαρτί. Αυτά που με τόση ευλάβεια διάβαζα (κι ακόμη διαβάζω) στα βιβλία τους με έμαθαν όσα ξέρω, αυτά στάθηκαν οι σιωπηλοί σύμβουλοί μου. Στο κάτω κάτω και οι συγγραφείς είναι άνθρωποι: ζουν με τις αντιφάσεις τους, παίζουν με τις πόζες τους και λένε ψέματα που μοιάζουν με αλήθειες.
Το «γράφε για όσα ξέρεις» μπορεί να ταιριάζει σε συγκεκριμένους συγγραφείς, που σκέφτονται και γράφουν με αφετηρία και προορισμό το ορυκτό βίωμα. Τι γίνεται όμως με όλους τους άλλους; Το «γράφε για όσα ξέρεις» αφήνει απέξω το φανταστικό, το αστυνομικό (πόσους φόνους έχουν δει οι διαπρεπείς συγγραφείς που γράφουν γι’ αυτά; Πόσους εγκληματίες γνωρίζουν;), το ιστορικό μυθιστόρημα, το θρίλερ και χίλια δυο άλλα... Γράφε γι’ αυτό που θέλεις λοιπόν. Ο συγγραφέας, όσο και να παλεύει με τα κύματα της αφήγησης, στο βάθος ξέρει. Και παίρνει τις αποφάσεις του. Ακόμα και όταν συμβουλεύεται πολλούς, στο τέλος ακούει μόνο έναν. Τη φωνή μέσα του, που τον οδηγεί σαν φάρος.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο
ΕΔΩ.