GR

Καλάθι

Τα νέα μας

Ανακοινώσεις

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΩΡΙΟ
Η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με τα θρυλικά Στρουμφ. Διάβασε την ιστορία της ταινίας σε ένα φανταστρουμφικό βιβλίο!

1Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου συγγραφείς και εικονογράφοι σάς περιμένουν σε μια ολοήμερη γιορτή.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ
Η 21η Μαρτίου γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο ως μέρα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

2Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ
Ένα τετραήμερο δράσεων και εργαστηρίων με επίκεντρο το παιδικό και εφηβικό βιβλίο.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΟΥ;
Ένα βιβλίο για τον πολύχρωμο κόσμο των θρησκειών, μέσα από τα μάτια των παιδιών.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Οι βραχείες λίστες. Δείτε τα υποψήφια βιβλία από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Η ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
Ένα συγκλονιστικό αφήγημα από τον γκουρού της ελληνικής διπλωματίας Βασίλη Κασκαρέλη

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗ ΦΟΡΑ
Το βιβλίο «Πάντα ήρωες» του Fabien Marsaud, γνωστού με το ψευδώνυμο Grand Corps Malade, θα το δούμε στη μεγάλη οθόνη.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Μια νέα σειρά με αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ
Μία από τις πιο γνωστές και συμβολικές ιστορίες αγάπης επιστρέφει με μια εκθαμβωτική live-action υπερπαραγωγή από την Disney.

NESBOMANIA 7.4.17
Ο Χάρι Χόλε επιστρέφει και όλη η Ελλάδα το γιορτάζει στις 7 Απριλίου!

ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΕΣ
Ένα περιεκτικό βιβλίο για έναν φεμινισμό που δεν εκφοβίζει και δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Ο ΙΝΓΚΟ ΖΙΓΚΝΕΡ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ο βραβευμένος Γερμανός συγγραφέας έρχεται στην Αθήνα συντροφιά με τον διάσημο μικρό δράκο του, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου.

ΞΑΝΑΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ
Ένα βιβλίο-οδηγός ψυχικής ανθεκτικότητας και διαχείρισης κρίσεων από την ψυχολόγο Καλλιόπη Εμμανουηλίδου.

ΛΙΓΗ ΖΩΗ: ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων βρίσκεται το βιβλίο που έγινε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο.

Δείτε όλα μας τα νέα

Ημερολόγιο εκδηλώσεων


Μάρτιος 2017
ΔΤΤΠΠΣΚ
12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031


Έντεκα ερωτικοί θάνατοι - διηγήματα

Έντεκα ερωτικοί θάνατοι - διηγήματα





ISBN: 978-960-375-568-5
Σελίδες: 200
Ημερομηνία έκδοσης: 01/02/2004
Μη διαθέσιμο



Αρχική τιμή:   10,14 €
9,13 €

 
Bookmark and Share

Λίγα λόγια για το βιβλίο


Μετά το γαστρονομικό θρίλερ Η πράσινη πόρτα (εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2002), το οποίο έτυχε αποδοχής κοινού και κριτικής, ο Δημήτρης Σωτάκης καταπιάνεται με τα διηγήματα. Η συλλογή αυτή αποτελείται από έντεκα ιστορίες με θεματικό πυρήνα, όπως δηλώνεται και στον τίτλο, τον έρωτα και το θάνατο. Γεννημένοι και οι δυο απΆ την ίδια μήτρα, ανεξήγητοι κι αναπάντεχοι, έρχονται αθόρυβα να αλλάξουν την ιστορία των ανθρώπων. Πασχίζουν να βάλουν τάξη στο χάος, να καταργήσουν το χρόνο και τις λέξεις, και οι δυο τους βουτηγμένοι στην απελπισία και στην ψευδαίσθηση του αιώνιου.
Οι ερωτευμένοι ήρωες είναι άλλοτε ανυποψίαστοι άνθρωποι και ζώα, τραγικές φιγούρες ενός κακού μέλλοντος που φαίνεται να πλησιάζει, και άλλοτε αυτόχειρες ή δολοφόνοι, έρμαια του ερωτικού πόνου και της εγκατάλειψης.
Ιστορίες για την ηδονή της ερωτικής αγκαλιάς και τη δυστυχία του ανεκπλήρωτου, αρωματισμένες με θλίψη, ειρωνεία, χιούμορ και παραδοξότητα.

Απόσπασμα από το βιβλίο


Με σκότωσε ο Σαλβαδόρ Νταλί

Mε σκότωσε οΣαλβαδόρ Νταλί. Πραγματοποίη-σε δυστυχώς τη φρικιαστική του ιδέα καιγύρισε την ταινία που ονειρευόταν. Εγώ στεκόμουν τρίτος στη σειρά, πίσωακριβώς από την αγαπημένη μου. Η απελπισμένη μου φωνή έβγαινεαλλοιωμένη, μιας και ο Νταλί δεν παραγέμισε με ρόδια μόνο το σώμα, αλλάκαι το στόμα μας.
Ήμουν κύκνος. Είχα την ατυχία να γεννηθώ πολύόμορφος, ολόλευκος και περήφανος. Αυτό ήθελε κι ο Νταλί, πέντε όμορφουςλευκούς κύκνους. Όλα ξεκίνησαν όταν ο ζωγράφος θέλησε να δώσει σάρκακαι οστά σε εκείνο το κακόγουστο όραμά του. Δεν του έφτανε δηλαδή οΑνδαλουσιανός σκύλος, ήθελε και συνέχεια. Το Avida Dollars,ατυχής έμπνευση του Αντρέ Μπρετόν να αναγραμματίσει το Salvador Daliκαι τίτλος της εν λόγω ταινίας, θα μπορούσε να παραμείνει στα σχέδιααυτού του παράξενου Ισπανού χωρίς κανένα απολύτως μέλλον.
Το ρόλοτης παρανοϊκής κυρίας έπαιξε μια ερασιτέχνης ηθοποιός από τη Ρώμη. Ηυπόθεση του έργου ήταν ο έρωτας αυτής της κυρίας για ένα καροτσάκικηπουρού, το οποίο σταδιακά ενσαρκώνεται και ενανθρωπίζεται. Αποκτά ταχαρακτηριστικά ενός προσώπου, το οποίο η κυρία λατρεύει. O Νταλίεπέμενε να υπερθεματίζει, αποκαλώντας αυτό τον εφιάλτη «φετιχιστικόπαραλήρημα».
Έστω, ας του αρκούσε αυτή η ερωτική ιστορία, δεν ήτανανάγκη να βάλει στο έργο και εμάς. Τι μπορείς να κάνεις όμως, όταν ηέμπνευσή του περιελάμβανε και μια «αλληλουχία θαυμάτων», όπως έλεγεπερήφανα σε κοινό και συνεργείο.
Εμάς, εμένα και την αγαπημένη μου,μας γράπωσαν δυνατά απΆ το κεφάλι και μας τοποθέτησαν σε ένα μεγάλοξύλινο τραπέζι. Παρών ήταν και ο Σαλβαδόρ Νταλί που καθόλου δεν μαςπρόσεξε στην αρχή, αφού με μία απερίγραπτη μανία συζητούσε με ένανκύριο για τους γοφούς του Αδόλφου Χίτλερ και τη θηλυπρεπή μαζοχιστικήπλάτη του γερμανού δικτάτορα.
Μας είχαν δέσει με χοντρές κλωστέςγια να μην δραπετεύσουμε. Την κοιτούσα και κόντευα να λιποθυμήσω απότην αβάσταχτη δυστυχία. «Τι να πω, δεν ξέρω… ΣΆ αγαπώ» είχε κλείσει ταμάτια της και αρνούνταν να μιλήσει, να πιστέψει όσα συνέβαιναν.
«Άνοιξε τα μάτια σου» της έλεγα «δεν μας μένει πολύς χρόνος, θα μας σκοτώσουν, το βλέπεις…».
«Μα γιατί… γιατί;»
«Δεν ξέρω… οι τέχνες… Θέλουν κάτι να κάνουν… μια ταινία… Άκουσα που μιλούσαν προηγουμένως… Νομίζω ότι θα μας ανατινάξουν…»
Άνθρωποι πηγαινοέρχονταν στη σάλα, μετέφεραν μηχανές, φώτα και τονεξοπλισμό για το γύρισμα. O Νταλί είχε εντωμεταξύ αφήσει τηνπροηγούμενη συζήτηση και μιλούσε με θέρμη για τα ελεφάντινα κρανία καιγια το ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά. Χάιδευε το μουστάκι του καιαραιά και πού μας έριχνε τρομαχτικές ματιές, έτσι όπως καθόμασταν δίπλαδίπλα, ανήμποροι νΆ αντιδράσουμε.
Η αγαπημένη μου με κοίταξεπνιγμένη στον τρόμο. «Δεν θέλω να πεθάνω…» Προσπάθησα να την αγγίξω μετα φτερά μου αλλά ελάχιστα τα κατάφερα.
«Τι να σου πω…» της είπα «δεν ξέρω πια τι να σου πω… Oύτε εγώ θέλω να πεθάνω… ΣΆ αγαπώ…».
Από την ψυχική ταλαιπωρία και όλη αυτήν τη φασαρία δίπλα μας, η οποίαμας εξάντλησε, μας πήρε για λίγο ο ύπνος. Είδαμε το ίδιο όνειρο,ήμασταν κι εμείς μέρος του Μεγάλου αυνανιστή, κομμάτι τουκίτρινου θόλου ή μπλεγμένοι στα μαλλιά της γυναίκας και εκλιπαρούσαμετο ζωγράφο να μας ελευθερώσει… «Τι μας θέλεις εμάς;… Ξύπνα, Σαλβαδόρ…Quien madruga, Dios ayuda... Γιατί δεν γυρίζεις το φιλμ με τοδιαμελισμό του ελέφαντα; Θα είναι εντυπωσιακότερο, Σαλβαδόρ… Oισπανιόλοι τσιγγάνοι μέσα στο σκελετό του ζώου να αποκτούν τα εντόσθια,την καρδιά και τα νεφρά… ένα αιματοβαμμένο κλουβί… Άσε μας εμάς…Eίμαστε ερωτευμένοι…»
Ξυπνήσαμε βίαια. O Νταλί είχε γίνειάφαντος, δίπλα μας βρίσκονταν τώρα δύο αντιπαθέστατοι κύριοι που μαςφέρονταν με βαναυσότητα. Eίχαν αρπάξει ξεδιάντροπα τα πόδια μας, μαςαναποδογύρισαν και κάτι υπολόγιζαν, δεν μπορούσα να κρίνω απΆ ταλεγόμενά τους. Η αγαπημένη μου φαινόταν πια τόσο θλιμμένη, που ούτελέξη δεν έβγαζε απΆ το όμορφό της στόμα.
Τότε μπήκε μια κυρίαπαχουλή κραδαίνοντας ένα μεγάλο καλάθι με ρόδια. Τα άφησε πάνω στοτραπέζι και έφυγε χωρίς να πει λέξη. Oι δύο άντρες έκαναν χώροτραβώντας μας λίγο προς τα κάτω και άρχισαν να περιεργάζονται ταφρούτα. «Το μέγεθος μας κάνει…» είπε ο ένας και ο άλλος έδειξε νασυμφωνεί με ένα καταφατικό νεύμα. Κοίταζαν και εξέταζαν τα ρόδια σαν ναήταν πολύτιμοι λίθοι. O ένας απΆ τους δύο εξαφανίστηκε για λίγο καιεπέστρεψε κρατώντας στα χέρια του ένα μάτσο πυροτεχνήματα.
«Γιανα δούμε αν γίνεται!» είπε εκείνος που τα κρατούσε και πήρε στα χέριατου ένα από τα ρόδια. Το στριφογύρισε μερικές φορές στον αέρα με ύφοςειδικού και βγάζοντας ένα σουγιά από την τσέπη του έκανε μια προσεκτικήκάθετη τομή ξεκινώντας από την κορυφή του. Έπειτα, και αφού ο άλλος τονεπιδοκίμασε με ένα χτυπηματάκι στην πλάτη, τράβηξε από το σωρό τωνπυροτεχνημάτων ένα απΆ αυτά και με ακρίβεια το παράχωσε στο άνοιγμα πουόριζε η λεπτή τομή. Πήρε δυνατά το ρόδι στην παλάμη του και το έσφιξεστο σημείο που είχε εισχωρήσει το πυροτέχνημα, θέλοντας να σιγουρευτείπως έχει μπει καλά. Το τοποθέτησε πάνω στο τραπέζι, ακριβώς δίπλα μου,και το παρατηρούσε μαζί με τον άλλο. «Καλή δουλειά, έτσι;»χασκογελούσαν καμαρωτοί. «Έχεις ξαναδεί ρόδι με εκρηκτικά;» Αυτοίγελούσαν και η αγαπημένη μου είχε σαστίσει.
«Μα τι κάνουν;»
«Βάζουν πυροτεχνήματα στα ρόδια… Σου είπα, θα μας σκοτώσουν… Δεν βλέπεις;»
Στα επόμενα δέκα λεπτά όλα τα ρόδια είχαν γεμίσει με πυροτεχνήματα.Όταν τελείωσε αυτή η δουλειά, κατέφθασε ο Νταλί. Μόλις είδε ταδολοφονικά ρόδια, αναφώνησε: «Πραγματικά υπέροχα! Φτερά και σπόροι θασυγκρουστούν σε μία ιστορική συνάντηση Μαντένια και Ευγένιου Καριέρ!».
Η κατάσταση ήταν ανυπόφορη. Γνωρίζαμε ότι πλησιάζει ο θάνατός μας καικανείς δεν μας έδινε σημασία, μας χρησιμοποιούσαν ως λειτουργικάαντικείμενα προς όφελος και μόνο της ταινίας, κανείς δεν φρόντισε νακάνει έστω μια σκέψη για μας, να μας κοιτάξει έστω με λύπηση. «Δεν θέλωνα πεθάνω» επανέλαβε η αγαπημένη μου και μου ράγιζε την καρδιά. OΝταλί, εντωμεταξύ, παράγγελνε στο τηλέφωνο, σε ένα φίλο του κυνηγό, έξιρινόκερους, τους οποίους, απΆ ό,τι κατάλαβα, θα αποτελείωνε στη Ρώμηγια τις ανάγκες της ταινίας. Μάλιστα ούρλιαξε για μια στιγμήαποκαλύπτοντας στους παρόντες ότι τελικά ο τίτλος της ταινίας άλλαξε σεLa brouette de chair.
Τότε έγινε το αναμενόμενο. Εκείνοι οιδύο που πρωτύτερα γέμισαν τα ρόδια με τα πυροτεχνήματα έπιασαν εμένακαι την αγαπημένη μου στα βρόμικα χέρια τους και άρχισαν να χώνουν στοσώμα μας τους καρπούς. Άνοιγαν διάπλατα το στόμα μας μέχρι να κυλήσουνστα φτωχά μας λαρύγγια τα αναίσχυντα εκείνα εκρηκτικά φρούτα, το έναμετά το άλλο, μέχρι που το σώμα μας βάρυνε τόσο, που μόνο από θαύμαμπορούσαμε κάπως ακόμη να αναπνέουμε. O Νταλί μάς πλησίασε και με μιαλάμψη στα μάτια ανακοίνωσε ότι η τελειότητα αυτής της εικόνας (τηςδικής μας δηλαδή εικόνας) ταιριάζει με την ανέκδοτη μουσική του Νίτσεκαι ευχαριστούσε κάποιον Ετιέν ντε Μπομόν που την ανακάλυψε.
Ένιωθαμια τεράστια δυσφορία στο σώμα μου. Το πνεύμα μου, ευτυχώς, ήταν ακόμησε εγρήγορση. Φοβόμουν πολύ και αγαπούσα όσο ποτέ την αγαπημένη μου.
Μας μετέφεραν έξω και μας τοποθέτησαν σε μια ξύλινη ράβδο. Υπήρχε πολύςκόσμος που είχε έρθει να παρακολουθήσει το υπερθέαμα. O Νταλί έβριζε μετα χειρότερα λόγια τους τεχνικούς και τους απειλούσε ότι, ανξαναδιαφωνήσουν με τον Σαλβαδόρ Νταλί, θα πάνε στην κόλαση.
Δενήμασταν μόνοι. Άλλοι τρεις γεμισμένοι κύκνοι βρίσκονταν ήδη εκεί,περιμένοντας το φριχτό τέλος. Oι άνθρωποι γύρω μας μας κοιτούσαν μεπεριέργεια και αγωνία. O Νταλί έδειχνε τόσο ενθουσιασμένος και συνεχώςφώναζε από τη μεγάλη του χαρά. «Ετοιμαστείτε για την έκρηξη… Σε έναχρόνο θα αναπολώ αυτή την ημέρα πιο έντονα κι από το χορό τουBeistegui!… Κουνηθείτε…» Όλοι έτρεχαν πανικόβλητοι. Σε λίγα λεπτά θαανατιναζόμασταν.
O Νταλί γοητευμένος από το πρόσωπο μιας γριάςγυναίκας σταμάτησε για λίγο το γύρισμα και της πρότεινε να παίξει στηνταινία το ρόλο της γριάς που θα στέκεται τουρτουρίζοντας στη μέση τηςλίμνης Βιλαμπερτράν, ισορροπώντας στο ξυρισμένο σύρριζα κεφάλι της μιαομελέτα από αρωματικά βότανα. «Δίπλα σου θα στέκονται ο Νίτσε, οΦρόιντ, ο Λουδοβίκος ο ΒΆ της Βαυαρίας και ο Καρλ Μαρξ. Mάλιστα θατραγουδούν!» της είπε για να τη δελεάσει, μα εκείνη δεν φάνηκε ναχαίρεται ιδιαίτερα.
Ένιωθα την καρδιά μου να σακατεύεται βλέπονταςτην αγαπημένη μου που περίμενε υπομονετικά το τραγικό της ταξίδι προςτο θάνατο. «ΣΆ αγαπώ…» πάσχιζα νΆ ακουστώ, μα ήταν αδύνατο, αφού οιανάλγητοι εκείνοι άνθρωποι έχωσαν στο στόμα μου ένα από τα ρόδια.Έβλεπα μόνο το πίσω μέρος του σώματός της, αυτό το αγαπημένο φτερωτόσώμα και βούρκωσα στην ιδέα πως, αν και βρισκόταν μπροστά μου, δεν θαξανάβλεπα ποτέ το πρόσωπό της.
«Τελειώνετε, επιτέλους!…» άρχισε πάλι τις φωνές ο Νταλί και πράγματι είχε έρθει η τελευταία μας ώρα.
Το γύρισμα ξεκίνησε, ο κόσμος επευφημούσε και αδημονούσε χτυπώνταςρυθμικά παλαμάκια. Tίποτα δεν μπορούσε πλέον να αναβάλει τη μεγαλειώ-δηέκρηξη, οι κάμερες ανάψανε και περίμεναν το πρόσταγμα του ζωγράφου.Χωρίς να προετοιμάσει το έδαφος ο Νταλί φώναξε ξαφνικά «Τώραααααα!!…»και αμέσως ήρθαν και πέταξαν αναμμένα φιτίλια μέσα μας. Ένιωσα ένααπέραντο κενό στο στομάχι μου και μετά ένα κάψιμο στα σωθικά μου,έβλεπα την αγαπημένη μου να υπομένει το ίδιο και ο πόνος γιγαντωνόταν.
O Νταλί έλαμπε από ευτυχία και φώναζε στο πλήθος: «Κοιτάξτε καλά ότανανατιναχθούν τα εντόσθια, κοιτάξτε τους σπόρους των ροδιών που θασυγκρουστούν μεγαλοπρεπώς με το σύννεφο των φτερών, απολαύστε αυτό τουπερθέαμα, οι σπόροι θα σχηματίσουν μια βεντάλια, φτερά και σπόροι σαντα μόρια του φωτός!».
Ακούστηκε ένας φρικτός πνιχτός θόρυβος και οισάρκες μας πετάχτηκαν στον αέρα, δημιουργήθηκε ένα σύννεφο, όμοιο με τοόραμα του Νταλί, το γύρισμα πέτυχε, οι κάμερες κατέγραψαν το ομιχλώδεςφόντο που σχηματίστηκε.
Κατάφερα, έστω για ένα ή δύο δευτερόλεπτα,να διακρίνω την αγαπημένη μου που διαλυόταν στον αέρα, να δω γιατελευταία φορά τη μορφή της, που έχω φυλαγμένη στην ψυχή μου πριν καιμετά την έκρηξη.
Γράψτε το σχόλιό σαςΈγραψε ο Τύπος
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 14/3/2004
Πεθαίνοντας από έρωτα

Ο έρωτας και ο θάνατος: το ζεύγος είναι πανάρχαιο και μοιραίο. Την ώρα που αποθεώνεται η ζωή, κάτι μπορεί να πάει κόντρα στον θρίαμβό της και να τα ρίξει όλα στο κενό και το χάος. Κι όταν, όμως, διαγράφεται απειλητικό και κατασκότεινο το τέλος, κάτι μπορεί και πάλι να συμβεί και να φουντώσουν ανεξέλεγκτα η επιθυμία και το πάθος για συνέχεια, έστω και από την εντελώς ανήμπορη θέση τους. Πεθαίνουμε από έρωτα και ερωτευόμαστε έως θανάτου. Ζούμε σε πλήρη ένταση (αγγίζοντας συχνά τα όριά μας) τον έρωτα, αλλά δεν γίνεται να αποφύγουμε, όσο κι αν δοκιμάσουμε τις αντοχές μας, τον θάνατο. Αυτή είναι η γραμμή πάνω στην οποία κινείται η πρώτη συλλογή του Δημήτρη Σωτάκη, που κυκλοφορεί με τίτλο Έντεκα ερωτικοί θάνατοι […]

Κώστας Σάρρος ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, "Έψιλον", 10/4/2004
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης City Press, 20/5/2004
Ίλιγγος και φαντασία