Θεέ μου ! Τελείωσα το βιβλίο την Κυριακή το βράδυ. Ήταν τόσο δυνατό, που έμεινα να σκέφτομαι τι ήταν αυτό που μου έσφιξε το στομάχι σαν γροθιά. Η συνειδητοποίηση του αναγνώστη για τον αφηγητή μου μούδιασε την καρδιά, το μυαλό ... Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο, αλλά το βιβλίο με στιγμάτισε τόσο πολύ, που στοίχειωσε το όνειρό μου... Προτείνω ανεπιφύλακτα την ανάγνωσή του !
Ομολογώ ότι, μέχρι τώρα, είχα καταφέρει να κρατήσω τα σκληρά βιβλία (όπως και τις σκληρές ταινίες) -εννοώ αυτά που περιγράφουν φυσικό πόνο, βασανιστήρια κλπ.- έξω από τη ζωή μου, συνειδητά, γιατί είναι θέματα που δύσκολα τα αντέχω και στην πραγματικότητα, πόσω μάλλον ως ανάγνωσμα… Το συγκεκριμένο βιβλίο … είναι αλήθεια ότι δεν συνειδητοποίησα αμέσως τι θα ήταν. Το πανέμορφο εξώφυλλο (ίσως το πιο ωραίο που έχω δει μέχρι σήμερα!) και η περίληψή του με παρέπεμψαν λίγο αλλού… Τελικά, είναι σκληρό βιβλίο!! Υπάρχουν σκηνές σ’ αυτό που δύσκολα αντέχονται, όντως… Όμως είναι κι ένα βιβλίο που δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να αγνοήσεις. Είναι και δίκαιο μαζί και κάπου κάπου τρυφερό, με έναν παράξενο, δικό του τρόπο. Και σε κάνει να σκεφτείς … πολύ! Όπως πιο παλιά «ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ»… Να σημειώσω εδώ, ότι η Χίλντα Παπαδημητρίου φαίνεται να έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στη μετάφραση!!! Δεν άλλαξα άποψη για τους εγκληματίες που έχουν κάνει όσα ο πρωταγωνιστής. Ούτε έπαψα να πιστεύω ότι δεν πρέπει να συνεχίζουν να ζουν. (Άλλωστε, ούτε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν το πιστεύει.) Κάπου μέσα μου, όμως, άνοιξε μια μικρούλα χαραμάδα για να δεχτώ ότι μπορεί … ίσως … τελικά να έχουν μια απειροελάχιστη «δικαιολογία». Νομίζω ότι ο «ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ» έγινε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία.
καμία σχέση με ότι αστυνομικό έχω διαβάσει έως τώρα. Πολύ συναισθηματικό..."βαρύ΄"(;)...δεν με άφησε να το παρατήσω. Τέλειωσα το βιβλίο και καθόμουν και σκεφτόμουν για αρκετή ώρα. Θεωρώ ότι θα μπορούσε να γίνει μία πολύ καλή ταινία.
• Ο «Μαγεμένος Τόπος» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαφέστερα ως σκοτεινός, μιας και το σκοτάδι του θανάτου, της βίας, της δυστυχίας και των πλείστων όσων παρουσιάζει η συγγραφέας είναι αυτό που σου μένει ως εντύπωση τόσο για την πλοκή, όσο και τους ήρωες από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Σίγουρα πρωτότυπο, καθώς πολλά είναι τα σουρεαλιστικά ή μαγικά στοιχεία που συχνά πυκνά εμφανίζονται στα λόγια και τις περιγραφές του θανατοποινίτη ο οποίος είναι βασικός αφηγητής, ενώ ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός ότι η συγγραφέας αποφεύγει να δίνει τα ονόματα των ηρώων, δίνοντας έτσι την εντύπωση μιας γενικότερης θεώρησης της ψυχοσύνθεσης των ατόμων που θα μπορούσαν να βρίσκονται στη θέση της «κυρίας», του «ιερέα» ή ακόμη και του «θανατοποινίτη».
Θεέ μου ! Τελείωσα το βιβλίο την Κυριακή το βράδυ. Ήταν τόσο δυνατό, που έμεινα να σκέφτομαι τι ήταν αυτό που μου έσφιξε το στομάχι σαν γροθιά. Η συνειδητοποίηση του αναγνώστη για τον αφηγητή μου μούδιασε την καρδιά, το μυαλό ... Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο, αλλά το βιβλίο με στιγμάτισε τόσο πολύ, που στοίχειωσε το όνειρό μου... Προτείνω ανεπιφύλακτα την ανάγνωσή του !
Ομολογώ ότι, μέχρι τώρα, είχα καταφέρει να κρατήσω τα σκληρά βιβλία (όπως και τις σκληρές ταινίες) -εννοώ αυτά που περιγράφουν φυσικό πόνο, βασανιστήρια κλπ.- έξω από τη ζωή μου, συνειδητά, γιατί είναι θέματα που δύσκολα τα αντέχω και στην πραγματικότητα, πόσω μάλλον ως ανάγνωσμα… Το συγκεκριμένο βιβλίο … είναι αλήθεια ότι δεν συνειδητοποίησα αμέσως τι θα ήταν. Το πανέμορφο εξώφυλλο (ίσως το πιο ωραίο που έχω δει μέχρι σήμερα!) και η περίληψή του με παρέπεμψαν λίγο αλλού… Τελικά, είναι σκληρό βιβλίο!! Υπάρχουν σκηνές σ’ αυτό που δύσκολα αντέχονται, όντως… Όμως είναι κι ένα βιβλίο που δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να αγνοήσεις. Είναι και δίκαιο μαζί και κάπου κάπου τρυφερό, με έναν παράξενο, δικό του τρόπο. Και σε κάνει να σκεφτείς … πολύ! Όπως πιο παλιά «ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ»… Να σημειώσω εδώ, ότι η Χίλντα Παπαδημητρίου φαίνεται να έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στη μετάφραση!!! Δεν άλλαξα άποψη για τους εγκληματίες που έχουν κάνει όσα ο πρωταγωνιστής. Ούτε έπαψα να πιστεύω ότι δεν πρέπει να συνεχίζουν να ζουν. (Άλλωστε, ούτε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν το πιστεύει.) Κάπου μέσα μου, όμως, άνοιξε μια μικρούλα χαραμάδα για να δεχτώ ότι μπορεί … ίσως … τελικά να έχουν μια απειροελάχιστη «δικαιολογία». Νομίζω ότι ο «ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ» έγινε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία.
καμία σχέση με ότι αστυνομικό έχω διαβάσει έως τώρα. Πολύ συναισθηματικό..."βαρύ΄"(;)...δεν με άφησε να το παρατήσω. Τέλειωσα το βιβλίο και καθόμουν και σκεφτόμουν για αρκετή ώρα. Θεωρώ ότι θα μπορούσε να γίνει μία πολύ καλή ταινία.
• Ο «Μαγεμένος Τόπος» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαφέστερα ως σκοτεινός, μιας και το σκοτάδι του θανάτου, της βίας, της δυστυχίας και των πλείστων όσων παρουσιάζει η συγγραφέας είναι αυτό που σου μένει ως εντύπωση τόσο για την πλοκή, όσο και τους ήρωες από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Σίγουρα πρωτότυπο, καθώς πολλά είναι τα σουρεαλιστικά ή μαγικά στοιχεία που συχνά πυκνά εμφανίζονται στα λόγια και τις περιγραφές του θανατοποινίτη ο οποίος είναι βασικός αφηγητής, ενώ ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός ότι η συγγραφέας αποφεύγει να δίνει τα ονόματα των ηρώων, δίνοντας έτσι την εντύπωση μιας γενικότερης θεώρησης της ψυχοσύνθεσης των ατόμων που θα μπορούσαν να βρίσκονται στη θέση της «κυρίας», του «ιερέα» ή ακόμη και του «θανατοποινίτη».