Ο Carver στα τελευταία του διηγήματα, τα οποία επανεκδόθηκαν σε μετάφραση και επίμετρο της Τρισεύγενης Παπαϊωάννου με τίτλο Ελέφαντας, έχει φτάσει σε αξιοθαύμαστο επίπεδο γλωσσικής και νοηματικής συμπύκνωσης. Μέσω της λιτότητας και των ιστοριών χωρίς εξάρσεις και δραματικές κορυφώσεις μοιάζει να έχει βρει τις απαντήσεις σε ζητήματα που τον βασάνιζαν χρόνια στις προηγούμενες συλλογές. Η ήπια και σχεδόν ποιητική στάση των ηρώων του μοιάζει να έχει προκύψει από θέσεις και απόψεις του Carver, που κινούνται κάπου μεταξύ σοφίας και παραίτησης. Μια σπουδαία συλλογή, υπόδειγμα κατασταλαγμένου ύφους και θεματικής, η αξία της οποίας αποκαλύπτεται αφού κανείς διαβάσει και τα προηγούμενα διηγήματά του.
«Η μεγάλη λογοτεχνία συνδέεται με τη ζωή και την αλλάζει»
«Ο ευγενέστατος βρόμικος ρεαλισμός του Ρέιμοντ Κάρβερ»
Τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ καθημερινής ζωής και λογοτεχνικής αφήγησης
Τον Κάρβερ τον αφορά το γίγνεσθαι της ζωής και των ζωών μας, τα επίπεδα και οι διαστάσεις της σκέψης του –όχι με την αρνητική έννοια– ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Εκείνο που τον νοιάζει, είναι να μελετήσει –λογοτεχνικά– τους τρόπους με τους οποίους υπάρχουμε και σκεφτόμαστε, τι είναι όλα όσα μας συμβαίνουν και είτε μας χαροποιούν είτε μας θλίβουν και μας ενοχλούν. Αναλαμβάνει δηλαδή –όχι όμως από τη θέση και το ύψος κάποιου δήθεν ειδικού– να διακρίνει, να αντιληφθεί, να τοποθετήσει και να χωροθετήσει το στίγμα του ανθρώπου της καθημερινότητας.
